Harajuku Streetwear: 7 alt stil, Kawaii kostümü değil

„Harajuku Streetwear" diyince akla ilk Gwen Stefani 2004, pembe ekose etekler ve istasyonun önünde poz veren birkaç turist gelir. İşte tam da bu algı, looku kopyalamaya çalışan batılı denemelerin yüzde 90'ının neden kostüm olarak bittiğinin sebebidir.

Harajuku bir trend değildir. Shibuya-ku, Tokyo'da bir semttir; 70'lerin sonundan beri her nesil burada kendi alt dilini icat etti — Decora, Visual Kei, Lolita, Fairy Kei, Mori Kei, Cyber-Kawaii, artı BAPE, Undercover ve NEIGHBORHOOD ile modern Streetwear versiyonu. Yedi stil, bir posta kodu, 50 yıllık Layering mantığı. Bunlardan tek birini alıp toptan „Harajuku" diye satan hiçbir şey anlamamıştır.

Bu rehber, Harajuku Streetwear'in gerçekte ne olduğunu açıklar: kelimenin nereden geldiği, aynı anda paralel ilerleyen yedi stilin hangileri olduğu, hangi Japon labellarının 1969'dan beri kelime dağarcığını yazdığı, kadınların ve erkeklerin looku nasıl farklı kurduğu, ceketlerde, pantolonlarda, toplarda ve aksesuarlarda neyin önemli olduğu ve hangi altı hatanın looku güvenilir biçimde cosplay'e devirdiği.

Hareket halinde nasıl göründüğü — kısa ve somut:

Harajuku Streetwear, 70'lerin sonundan beri Tokyo semti Harajuku'da sokakta doğan her şeyin ortak adıdır. Amerikan Streetwear'inin aksine tek bir kelime dağarcığı yoktur — Harajuku en baştan çoğuldur. Yedi alt stil orada aynı anda yaşar, çoğu kez aynı sokakta, çoğu kez aynı kişide iki yıla yayılarak.

Bu dört sayı montaj kılavuzudur. Bir tee artı jean artı bir statement ceketle gelen, batılı bir çeviriye sahiptir — Harajuku outfiti değil. Tokyo mantığı daha çok katman, daha çok doku, beden metrekaresi başına daha çok mini kırılma ister.

Somut olarak Harajuku Streetwear'e şunlar girer:

• Standart olarak Layer-Stack — tee altında mesh, hoodie altında tee, ceket altında hoodie, ya da pantolon üstünde etek, ya da üst üste iki şapka. Üç görünür katman maksimum değil, minimumdur.
• Ortak çıpalı desen karışımı — ekose artı camo artı çizgi, üçü de bir rengi paylaşınca işler. O çıpa olmadan bir curcunaya döner.
• Her şeyin üstünde aksesuar yoğunluğu — şapka, zincir, pin, çanta, uzun çorap, bileklik. Beş küçük statement Harajuku diye okunur; bir büyük olan Avrupalı diye okunur.
• Anime ya da manga göndermesi, çoğu kez ince — bir Berserk patch'i, bir Bleach şapkası, bir Devilman baskısı. Her nesil kullanmaz, ama hiçbir alt stil yasaklamaz.
• US Streetwear'den daha yumuşak siluet — sert, köşeli oversize tee yok. Onun yerine dökümlü hoodie'ler, hareketli geniş pantolonlar, Sacai ve Comme des Garçons ekolünden asimetrik kesimler.
• Aynı outfitte vintage ve yeni — kullanılmış Levis 501 artı yepyeni bir WTAPS coach jacket. Derinliği yaratan, karışım oranıdır.

Bu altı noktadan üçünü görmezden gelirsen Harajuku outfitin olmaz — anime göndermeli Streetwear'in olur. Bu aynı şey değildir.

Harajuku, Shibuya, Tokyo'da, aynı adlı JR-Yamanote istasyonunun çevresinde bir bölgedir. Adı kelimesi kelimesine „çayır mahallesi" demektir — hara (çayır, tarla) ve juku (menzil istasyonu, mahalle) sözcüklerinden. 20. yüzyılın başına dek gerçekten tam da buydu: pirinç tarlalı kırsal bir dış mahalle.

Harajuku 50'lerden itibaren ünlendi; yakındaki ABD askeri arazisi (Washington Heights) bölgeye batılı modayı ve dergileri getirdi. 1964'ten itibaren, Omotesandō caddesi Olimpiyatlar için genişletilince, dar bir ara sokak — Takeshita-dōri — bir gençlik alışveriş caddesine dönüşmeye başladı. 70'lerin sonunda orada Punk, Lolita ve Rockabilly'nin ilk dalgası doğdu. 90'lardan beri sokak kesintisiz bir moda koridorudur.

Harajuku'yu dünyaca ünlü yapan tek bir stil değil, bağdaşmaz stillerin yan yana durmasıydı. Fotoğrafçı Shoichi Aoki, 1997 ile 2017 arasında her hafta FRUITS dergisinde kimin ne giydiğini belgeledi — ve böylece sonradan batıya „Harajuku Streetwear" olarak ihraç edilen görsel arşivi yarattı.

Harajuku bir look değil, otuz yıldır paralel ilerleyen yedi looktur. Kimisi 80'lerden, kimisi 2010'lardan — hepsi aynı Takeshita-dōri'de, çoğu kez yirmi metre arayla ortaya çıkar. Harajuku'yu anlamak isteyen, birini seçmeden önce yedisini de bilmek zorundadır.

Yedisinden hangisini seçeceğin, zevkten çok beden tipine, bütçene ve onu giymek istediğin şehre bağlıdır. Berlin ve Köln, Visual Kei'yi Lolita'dan daha iyi taşır; Wien'de Mori Kei neredeyse fark edilmeden işler; München'de Decora karnaval gibi görünür. Alt stillerin hepsi aynı derecede iyi yolculuk yapmaz.

Katman kuralı ve desen karışımı kuralı herkes için aynıdır. Üç ila beş katman, iki ila üç desen, beş mini aksesuar. Fark, silüette ve semtin hangi nesli hangi alt dile yönelttiğindedir.

Kadın tarafı: Decora, Lolita, Fairy Kei ve Mori Kei tarihsel olarak kadınsı kodludur. Siluet daha dar ya da daha yuvarlaktır, çoğu kez pantolon üstünde etek, diz üstü çoraplar, aksesuarlarda Kawaii maksimalizmiyle. Burada Comme des Garçons Girl, MILK ve daha eski Hysteric Glamour çizgisi gibi Japon labellar baskındır.

Erkek tarafı: Visual Kei, modern Streetwear-Harajuku ve Cyber-Kawaii'nin büyük kısmı. Siluet daha uzundur, çoğu kez dış katman olarak trench ya da coach jacket, altta cargo ya da geniş jeanle. Burada BAPE, Undercover, NEIGHBORHOOD, WTAPS ve Mastermind Japan baskındır.

İlginç olan: bu atamaların hiçbiri katı değil. Takeshita-dōri'de her alt stili her cinsiyet okumasında görürsün. Değişen sıklıktır — izin değil. Erkek olarak Lolita ya da kadın olarak Visual Kei giyen biri, Tokyo'da 90'lardan beri son derece olağan bir görüntüdür.

Harajuku Streetwear Japon labellar tarafından yapılır — hiçbir batılı çeviri orijinal dile ulaşamaz. Aşağıdaki sekiz marka, alt stillerin bugün kullandığı tüm kelime dağarcığını yazdı. Bu isimleri bilmeyen semti okuyamaz.

Markalar kronolojik olarak:

• Comme des Garçons (1969) — Rei Kawakubo'nun Tokyo ana evi. 1981'de Paris'te dekonstrüksiyonu high fashion'a soktu. Asimetrik kesimler, sökük etek uçları — sonradan Avant-Harajuku denen neredeyse her şey buradan gelir.
• Issey Miyake (1971) — pli dokusu, teknik kumaşlar, biçimsel deneyler. Tokyo ekolünde malzemenin ne yapabileceğini tanımladı.
• Yohji Yamamoto (1981) — siyah, döküm, anti-glamour. Japon avant ekolünün sakin yarısı. Bir Yohji palto, onu kopyalamaya çalışan her batılı şeyden farklı oturur.
• BAPE / A Bathing Ape (1993) — Nigo'nun labelı. Camo, Baby Milo ve Shark-Hoodie ile Tokyo Streetwear'ini küresel mainstream'e çevirdi. Batılı hip-hop'a en doğrudan köprü.
• NEIGHBORHOOD (1994) — Shinsuke Takizawa. Biker-luxe, workwear twist'i, pazarlamanın üstünde konstrüksiyon detayı. En kalıcı Tokyo labellarından biri.
• WTAPS (1996) — Tetsu Nishiyama. Military-luxe, geometrik logolar, ağır kumaşlar. BAPE'nin daha profesyonel kız kardeşi.
• Undercover (1990) — Jun Takahashi. Punk-couture, anti-establishment baskılar, sık anime ve film göndermeleri. Alt kültür ile podyum arasındaki doğrudan bağ.
• Sacai (1999) — Chitose Abe'nin hibrit parçaları. Bir yarısı bomber, öbür yarısı trench, tek parçada. Bir sonraki neslin „Harajuku" diye okuyacağı şeyi tanımlar.

Designer fiyatları ödemeden Harajuku giymek isteyen, Grailed'de, Shimokitazawa'daki vintage mağazada ya da Fūga Studios gibi kelime dağarcığını yetkin biçimde çeviren küçük DTC markalarında arar. İşlemeyen şey: anime baskılı fast fashion. Konstrüksiyon farkı anında ele verir.

Ceket, Harajuku outfitinde tüm stack'i bir arada tutan dış katmandır. Gürültülü olabilir — ama altında kurduğun desen mantığına uymak zorundadır. Düz tee üstünde baskılı bir bomber yanlıştır; mesh artı çizgili tee üstünde doğrudur.

Üç ceket tipi neredeyse yedi alt stilin hepsinde işler: coach jacket (BAPE, WTAPS, NEIGHBORHOOD kelime dağarcığı), boyalı ya da baskılı denim jacket (Visual-Kei ve modern Streetwear iterasyonu) ve baskılı veya patch'li bomber (anime göndermeleri için). Deri ceketler Visual Kei'de ve Lolita-Punk varyantında devreye girer ama evrensel değildir.

Henüz boyalı ya da baskılı bir denim ceketin yoksa, ilk hamlen budur. Yedi alt stilin beşinde dış katman olarak işler.

Skinny Harajuku'da dışarıda, esasen hiç içeride olmadı. Tokyo 90'lardan beri geniş siluetler giyer — wide-leg, cargo, flare, bondage pant, uzun çoraplı bermuda short. Altta olan, outfite üstteki katmanların istediği hacmi verir.

İşleyen Harajuku bottom'ları hareketlidir, çoğu kez baskılı ya da patch'li, çoğu kez asimetrik detaylı. Fazla temiz oturan her şeyden (hacimsiz slim cargo workwear diye okunur) ve fazla pürüzsüz olan her şeyden (dokusuz temiz designer pantolon Tokyo değil Avrupalı diye okunur) kaçın.

Dört ya da beş alt stile uyan bir pantolon kurmak istiyorsan, baskılı, patch'li ya da distressed detaylı bir wide-leg jean al. Ortak payda budur.

Toplar Harajuku'da nadiren tek başınadır. Bir stack içinde bir katmandır — çoğu kez dıştan ikinci ya da üçüncü. Üstte gördüğün genelde bir katman çiftidir: tee altında mesh, longsleeve üstünde tee, hoodie üstünde crop-top, tank üstünde cardigan.

Kural: tek bir top güçlü olmak zorunda değil ama çift bir hikâye anlatmak zorunda. Anime, manga ya da kanji motifli baskılı tee'ler burada işler, çünkü tek başına durmak zorunda kalmak yerine desen karışımı mantığına katkı yapar. Düz siyah tee, üstüne katman koyduğun an her baskıdan daha sıkıcıdır.

Katman lookunu denemek isteyen, mesh longsleeve artı üstüne kısa kollu baskılı tee ile başlar. En basit Tokyo katmanıdır — tutmazsa diye risksiz.

Aksesuarlar Harajuku'da dekor değil, yapısal bir öğedir. Beş ila yedi aksesuarı olmayan bir outfit taslak diye okunur; onlarla bitmiş bir Tokyo statement'ı olur. Şapka, zincir, anime pin, çanta, uzun çorap, bileklik — standart settir.

Anime ve manga göndermeleri burada en güçlü yaşar. Bir Berserk şapkası, bir Bleach patch'i ya da bir Devilman pin'i alt kültür itirafı değil, Tokyo'da büyüyen neslin standart kelime dağarcığıdır. „Fazla nerd" diye bundan çekinen, Harajuku'yu anlamamıştır.

Aksesuarlara girmek istiyorsan, bir anime şapkasıyla başla. Kelime dağarcığını alıntılamanın en sade yolu — ve aynı zamanda kodu okuyan herkes için en net yolu.

Bir Harajuku outfiti iki prensiple işler: katmanlar görünür olmalı ve ortak bir çıpaya sahip olmalı. Yalnızca biri görünen üç katman normal bir outfittir. Üçü de görünen ve üçü de bir renk ya da malzeme detayı paylaşan üç katman, bir Harajuku outfitidir.

„Mesh altındaki görünür tee, tee altındaki longsleeve'in kıvrılmış etek ucu, sneaker manşetinin üstündeki çorap — bir Tokyo lookunu batılı bir Layer-Stack'ten ayıran küçük görünürlük kanıtları bunlardır.

Pratikte bu şu demektir: alttan üste doğru çalış. Önce bir baz katman seç (mesh, longsleeve, düz tee), sonra onu kısmen örten ama tamamen değil ikinci bir katman (crop-hoodie, kısa kollu baskılı tee, asimetrik cardigan), sonra dış katman (coach jacket, bomber, denim jacket). İkinci katman en önemlisidir — outfiti yapar ya da bozar.

Foto kılavuzlu eksiksiz katman örneklerini ayrı bir yazıda topladık:

Harajuku Japon stil yelpazesinde tek başına durmaz. Başka Tokyo kodlarıyla — ve ondan ayrılan birkaç batılı alt stille — örtüşür. Harajuku'ya hakim olan, bu komşu dilleri okuyabilir ve hedefli karıştırabilir:

Tokyo'nun acımasız yazları ve nemli kışları vardır. Ağustosta 35 derece ve yüzde 80 nemde üç kalın katmanlı hiçbir Layer-Stack işlemez — bu yüzden şehir bir Harajuku yaz versiyonu geliştirmek zorunda kaldı. Kışın, 3 derece ve rüzgârda, iş ters yöne gider.

Yaz Harajuku'su görünür ince katmanlarla ilerler: mesh tank, crop-tee üstünde açık kısa kollu baskılı gömlek, uzun çoraplar, kısa pantolon ya da bermuda. Katman sayısı üç ila beşte kalır — yalnızca daha ince ve daha nefes alır. Deri ceketler dışarıda, mesh cardiganlar içeride.

Kış Harajuku'su ağır dış katmanlar artı görünür iç katmanlarla ilerler. Tank üstünde longsleeve, longsleeve üstünde hoodie, hoodie üstünde trench ya da coach jacket. İçtekilerin görünürlüğü, bunun yalnızca „kalın palto" değil stack olduğunun kanıtıdır.

Convertible iterasyon, bu arada, Tokyo'da da işler: katman kalınlığını kendi ayarlayan pieces. Örneğin çıkarılabilir sleeve'li puffer — kışın tam ceket, ilkbaharda vest, yazın altına kısa tee ile saf statement parçası.

Hareket halinde şöyle görünüyor:

Altı kuraldan biri çiğnenir çiğnenmez Harajuku güvenilir biçimde cosplay'e devrilir. Yalnızca bir şeyden kaçınacaksan, o bir numaralı hatadır.

Harajuku'ya girmek için kırk Tokyo piece'ine ihtiyacın yok. Outfitlerin yüzde sekseninde yanında olacak dört parçaya ihtiyacın var. Geri kalan her şey onların etrafında kurulur.

Sırasıyla: dış katman olarak baskılı ya da boyalı bir denim ceket (en büyük yatırımın, beş yıl dayanır). Baskı ya da patch detaylı bir wide-leg jean ya da cargo pantolon. İç katman kanıtı olarak bir mesh longsleeve ya da bir crop-hoodie. Artı ilk aksesuar statement'ı olarak bir anime şapkası. Opsiyonel beşinci parça olarak bir zincir — ama ancak dördü oturduğunda.

Kendi outfitini kurmadan önce, başkalarının onu nasıl giydiğine bak. Yedi alt stil feed'de lookbook fotoğraflarından farklı görünür: daha dar stack, daha çok sürtünme, reklamda atlanan yerlerde daha çok detay — ve tam da bu yüzden işler.

Bu, belirli bir alt stilin senin beden tipinde işleyip işlemediğini kontrol etmenin en hızlı yolu — para harcamadan önce.

Bu rehberden tek bir şey aklında kalacaksa, o şu olsun: Harajuku parçalarla değil mantıkla işler. Mantığa hakim olan yirmi beş parçayla yüz outfit kurar. Yalnızca parça alan, dolu bir dolaba sahiptir ama Tokyo'da geçer not alacak tek bir outfiti yoktur.

Bu rehberin tüm mantığı tek bir cümleye indirgenebilir:

Yedi alt stil otuz yıldır istikrarlı ve öyle kalacak — Tokyo kendine ait bir moda şehri olduğu sürece. Ama yedisini ezbere bilene dek beklemen gerekmez. Sana en çok uyan tek alt stille başla. Bilmediğini giyerken öğrenirsin.

Ve asıl mesele de bu: Harajuku teoride bir kurallar korsesi gibi okunur ama pratikte öyle hissettirmez. Katman kodunu bir kez kaptın mı, her yeni outfit aynı üç ya da dört yapı taşının bir varyasyonudur — yeni bir icat değil.

Sık sık DM ve e-posta ile aldığımız sorular — kısa, net, dolambaçsız.