Punk fashion icons: οι εικόνες που επινόησαν το look

Μια φωτογραφία, ασπρόμαυρη, κάπου στο London το 1977. Ένα κοκαλιάρικο αγόρι με όρθια μαλλιά, δερμάτινο μπουφάν, στον λαιμό μια καδένα με λουκέτο. Κανένας stylist δεν το έφτιαξε αυτό, καμία μάρκα δεν πλήρωσε γι' αυτό. Κι όμως, εδώ και σχεδόν πενήντα χρόνια ο κόσμος αντιγράφει αυτό το look, στο Kreuzberg, στο Tokyo, σε κάθε εφηβικό δωμάτιο μικρής πόλης. Έτσι δουλεύει μια εικόνα: ένας άνθρωπος φοράει κάτι, και μετά ένα ολόκληρο είδος δείχνει διαφορετικό.

Τα punk fashion icons είναι οι μουσικοί και οι φιγούρες της σκηνής που το προσωπικό τους στιλ έγινε το πρότυπο για όλη τη punk μόδα: από τον Sid Vicious, τον Johnny Rotten και τους Ramones, στην Patti Smith, τη Siouxsie Sioux και την Debbie Harry, μέχρι πρόσωπα του Pop-Punk όπως η Avril Lavigne και σημερινά ονόματα όπως η Willow. Τη συνολική εικόνα για τους κώδικες, τα Pieces και τη στάση θα τη βρεις στον Punk Fashion Guide μας. Εδώ μιλάμε για τους ανθρώπους πίσω από αυτό και για το κομμάτι που σφράγισε κάθε εικόνα.

Το ερώτημα για τις πιο γνωστές punk εικόνες δεν έχει μία σωστή απάντηση, έχει όμως ένα καθαρό μοτίβο. Σχεδόν όλοι όσοι σφράγισαν το look στάθηκαν μεταξύ 1974 και 1979 σε μια σκηνή στο New York ή στο London. Δεν είχαν λεφτά, ούτε stylists, ούτε πρότυπο. Ό,τι φορούσαν ήταν αυτοσχέδιο, και γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο δείχνει αληθινό μέχρι σήμερα.

Μετά ήρθαν και άλλες γενιές: η σκληρότητα των 80s, το Pop-Punk των 2000s, η επιστροφή του είδους μετά το 2020. Κάθε κύμα έβγαλε τα δικά του πρόσωπα, αλλά όλα αναφέρονται στην πρώτη γενιά. Τρεις χρονιές σημαδεύουν τη διαδρομή.

Αντί να ξεπετάξουμε είκοσι ονόματα ένα προς ένα, βοηθάει μια κατηγοριοποίηση σε τύπους. Σχεδόν κάθε punk εικόνα χωράει σε έναν από πέντε αρχέτυπους, και κάθε αρχέτυπο αντιστοιχεί σε έναν δικό του τρόπο χρήσης των ρούχων. Όποιος ξέρει ποιος τύπος του ταιριάζει, ξέρει και ποια Pieces χρειάζεται.

Όταν κάποιος ρωτάει για ανδρικά punk fashion icons, σχεδόν πάντα πέφτουν πρώτα αυτά τα δύο ονόματα. Ο Johnny Rotten, κατά κόσμον John Lydon, λέγεται ότι ανακαλύφθηκε το 1975 κοντά στο κατάστημα SEX, επειδή φορούσε ένα μπλουζάκι Pink Floyd στο οποίο είχε γράψει με μαρκαδόρο „I Hate“. Αυτό είναι όλο το punk σε ένα ρούχο: ένα μαζικό προϊόν, προσωπικά κατεστραμμένο, με καθαρή στάση.

Ο Rotten φορούσε μετά ό,τι σχεδίαζαν η Vivienne Westwood και ο Malcolm McLaren στο κατάστημα: καρό κοστούμια Bondage με ιμάντες ανάμεσα στα πόδια, κομμένα μπλουζάκια από μουσελίνα, τρυπημένα πουλόβερ από μοχέρ. Μαζί τα πορτοκαλί βαμμένα, όρθια σαν αγκάθια μαλλιά. Το look του ήταν σκόπιμα άβολο, για εκείνον και για όσους τον κοιτούσαν.

Ο Sid Vicious, από το 1977 μπασίστας των Sex Pistols, το έκανε κάτι πιο ωμό. Φορούσε το μαύρο δερμάτινο μπουφάν σαν δεύτερο δέρμα, στενό τζιν, βαριά άρβυλα και τη διάσημη καδένα με λουκέτο στον λαιμό. Μέχρι τον πρόωρο θάνατό του το 1979 η εικόνα του τυπώθηκε τόσες φορές που έγινε το πρότυπο του punk εν γένει. Πολλοί που δεν άκουσαν ποτέ τραγούδι των Sex Pistols αναγνωρίζουν αμέσως το look του.

Το μάθημα από τις δύο φιγούρες για σήμερα είναι απλό: το δερμάτινο μπουφάν είναι η βάση, το αξεσουάρ φτιάχνει τον χαρακτήρα. Ένα λουκέτο, μια καδένα, ένα γραμμένο μπλουζάκι αρκούν για να καλέσεις τη γραμμή του 1977.

Πριν το London κάνει το punk εικόνα, το New York είχε ήδη τη στάση. Στο CBGB στην Bowery έπαιζαν από το 1974 μπάντες που δεν είχαν τι να κάνουν με τη λάμψη των rock stars. Ο Richard Hell, πρώτα στους Television, μετά στους Heartbreakers και στους Voidoids, φορούσε σκισμένα μπλουζάκια που τα κρατούσε με παραμάνες, και κοντοκομμένα, πεταχτά μαλλιά. Ο Malcolm McLaren τον είδε στο New York και πήρε ακριβώς αυτή την εικόνα μαζί του στο London.

Οι Ramones παρέδωσαν το αντίθετο του αυτοσχεδιασμού: μια στολή. Τέσσερις μουσικοί, όλοι με μαύρο δερμάτινο biker μπουφάν, ξεβαμμένο και κατεστραμμένο τζιν, απλό μπλουζάκι και sneakers. Ο Joey Ramone πρόσθετε και ένα στρογγυλό σκούρο γυαλί ηλίου. Αυτό το look δεν άλλαξε σχεδόν καθόλου επί δύο δεκαετίες, και ακριβώς αυτή η συνέπεια το έκανε τόσο δυνατό. Το δερμάτινο μπουφάν των Ramones είναι μέχρι σήμερα το πιο αντιγραμμένο κομμάτι όλης της punk ιστορίας.

Η διαφορά των δύο στρατοπέδων είναι πρακτικά χρήσιμη. Ο Richard Hell αντιστοιχεί στο κατεστραμμένο, μόνος του μπαλωμένο κομμάτι. Οι Ramones αντιστοιχούν στην τέλεια επανάληψη του ίδιου συνόλου. Όποιος χτίζει δικό του punk look μπορεί να διαλέξει μία από τις δύο κατευθύνσεις: μοναδικό κομμάτι ή στολή. Και τα δύο είναι θεμιτά, και τα δύο ξεκινούν σχεδόν πάντα με ένα μαύρο μπουφάν.

Το μπουφάν είναι σε σχεδόν κάθε look εικόνας το κομμάτι που κρατάει όλα μαζί. Μπορεί να κάθεται πάνω από ένα κομμένο μπλουζάκι όπως στον Hell ή πάνω από ένα clean basic όπως στους Ramones, και δουλεύει και στις δύο περιπτώσεις.

Η Patti Smith αποδεικνύει ότι ένα punk look δεν χρειάζεται ούτε ένα τρουκ. Το εξώφυλλο του άλμπουμ της Horses του 1975, φωτογραφημένο από τον Robert Mapplethorpe, τη δείχνει με λευκό ανδρικό πουκάμισο, μαύρο σακάκι στον ώμο και μια χαλαρή, στενή γραβάτα. Τα μαλλιά αχτένιστα, το βλέμμα ευθύ. Η φωτογραφία έγινε ένα από τα πιο επιδραστικά εξώφυλλα δίσκων γενικά.

Η ρήξη εδώ δεν ήταν στην καταστροφή, αλλά στην άρνηση των ρόλων του φύλου. Μια γυναίκα με ανδρικά ρούχα, χωρίς μακιγιάζ, χωρίς καμία προσπάθεια να αρέσει: το 1975 αυτό ήταν πιο ριζοσπαστικό από κάθε παραμάνα. Η Patti Smith έδειξε ότι το punk είναι ζήτημα στάσης και όχι υλικού.

Για την καθημερινότητα η προσέγγισή της είναι μάλλον η πιο εύκολα μεταφέρσιμη. Ένα μαύρο σακάκι, ένα λευκό ή μαύρο πουκάμισο, ένα στενό παντελόνι, και το look δείχνει punk χωρίς να μοιάζει μεταμφίεση. Όποιος θέλει να παρακολουθήσει όλη την εξέλιξη από το New York μέχρι σήμερα, βρίσκει τον άξονα του χρόνου στο άρθρο για την ιστορία.

Τα γυναικεία punk fashion icons των 70s έχτισαν το look συχνά πιο θαρραλέα από τους άντρες συναδέλφους τους. Η Jordan, κατά κόσμον Pamela Rooke, δούλευε στο κατάστημα SEX στο King's Road και πήγαινε κάθε μέρα με πλήρη εξάρτυση από το Sussex στο London: ψηλά φουσκωμένα, ξανθισμένα μαλλιά, γραφικό μακιγιάζ ματιών, διάφανα υφάσματα, λάστιχο και δέρμα. Ήταν λιγότερο μουσικός και περισσότερο ζωντανή βιτρίνα, και ακριβώς αυτό την έκανε την πρώτη πραγματική εικόνα στιλ της σκηνής του London.

Η Siouxsie Sioux ήρθε από τον κύκλο των πρώτων οπαδών των Sex Pistols και το 1976 σχημάτισε τους Siouxsie and the Banshees. Το σήμα κατατεθέν της ήταν ένα ακραία σχεδιασμένο μακιγιάζ ματιών, μαύρα φουσκωμένα μαλλιά, διχτυωτό και δέρμα. Είναι η γέφυρα μεταξύ punk και Gothic: πολλά στοιχεία που σήμερα θεωρούνται Goth τα φόρεσε πρώτα σε μια punk σκηνή.

Η Debbie Harry των Blondie έφερε την αντίπροτασή της από το New York. Πλατινέ ξανθά μαλλιά με σκούρες ρίζες, Pieces από second hand, κοντά φορέματα, δερμάτινο μπουφάν από πάνω. Ο σχεδιαστής Stephen Sprouse σχεδίασε στα τέλη των 70s φορέματα σκηνής για εκείνη. Η Harry έδειξε ότι το punk επιτρέπεται να είναι και glamour, αρκεί να μη γίνει φρόνιμο.

Όποιος ψάχνει 70s punk fashion female καταλήγει σχεδόν πάντα σε αυτά τα τρία ονόματα. Ο κοινός τους παρονομαστής δεν είναι ένα συγκεκριμένο κομμάτι, αλλά η απόφαση να αντιμετωπίσουν το πρόσωπο και το σώμα τους ως μέρος του συνόλου. Το μακιγιάζ και το χτένισμα ήταν σε αυτές εξίσου σημαντικά με κάθε μπουφάν.

Δίπλα στα γνωστά ονόματα υπάρχει μια δεύτερη σειρά γυναικών που πήγαν το look ακόμα πιο μακριά. Στις λίστες με top punk icons συχνά ξεχνιούνται, παρότι οι ιδέες τους εμφανίζονται σήμερα παντού. Κάθε μία από αυτές πρόσθεσε ένα στοιχείο που μέχρι τώρα κάθεται στο λεξιλόγιο της σκηνής.

• Poly Styrene: Η τραγουδίστρια των X-Ray Spex φορούσε έντονα χρώματα neon, σιδεράκια και φθηνά συνθετικά ως σχόλιο στην κοινωνία της κατανάλωσης. Το τραγούδι της Oh Bondage Up Yours! του 1977 έγινε ύμνος.
• Wendy O. Williams: Η frontwoman των Plasmatics φορούσε Mohawk και μερικές φορές μόνο μονωτική ταινία αντί για πάνω μέρος. Η πρόκληση ως πρόγραμμα σκηνής.
• Joan Jett: Πρώτα στις Runaways, μετά solo. Μαύρο δέρμα από το κεφάλι ως τα πόδια, κούρεμα με σκάλες, μολύβι ματιών. Το look της είναι μέχρι σήμερα το προσχέδιο για το rock δέρμα.
• Kathleen Hanna: Στις αρχές των 90s με τους Bikini Kill η φωνή του κινήματος Riot Grrrl. Φορέματα babydoll με αρβυλάκια, συνθήματα κατευθείαν στο δέρμα.
• Gaye Advert: Μπασίστρια των Adverts, δερμάτινο μπουφάν, σκούρα περιγραμμένα μάτια. Ένα από τα πιο φωτογραφημένα πρόσωπα της σκηνής του London το 1977.

Αυτό που ενώνει αυτές τις γυναίκες είναι μια αρχή που ισχύει μέχρι σήμερα: το look πρέπει να ανήκει σε σένα και όχι στη σκηνή. Η Poly Styrene ήταν πολύχρωμη, η Joan Jett εντελώς μαύρη, κι όμως και οι δύο θεωρούνται punk. Το χρώμα είναι δευτερεύον, η απόφαση μετράει. Πώς αισθάνεται αυτή η αρχή σε κίνηση το δείχνει ένα κλιπ με σκληρή σιλουέτα και σκούρα βάση.

@fugastudios POV: The apocalypse is a vibe and you're the main character 🌫️ Wasteland Destroyer Set got that dystopian energy#fugastudios #darkfashion #techwear #dystopian #fyp ♬ Originalton - Fuga Studios

Κανένα κομμάτι στο βίντεο δεν είναι αντίγραφο ιστορικού συνόλου, αλλά η λογική είναι η ίδια όπως στην Joan Jett ή στον Sid Vicious: σκούρα βάση, σκληρή δομή, κανένα στοιχείο που θέλει να αρέσει. Έτσι ακριβώς μεταφράζεις τις εικόνες στο σήμερα.

Ο Iggy Pop θεωρείται Godfather of Punk, και αυτό πριν ακόμα από το punk καθαυτό. Με τους Stooges έπαιζε στα τέλη των 60s συναυλίες στις οποίες εμφανιζόταν συχνά γυμνός από τη μέση και πάνω, με στενό τζιν ή δερμάτινο παντελόνι, με λουρί σκύλου. Το στιλ του ήταν το ίδιο το σώμα: λεπτό, απροστάτευτο, σχεδόν γυμνό. Οι punks του 1976 πήραν αυτή την ασυμβίβαστη στάση κατευθείαν.

Ο Joe Strummer των The Clash έφερε άλλο είδος σκληρότητας. Η μπάντα φορούσε το 1977 παντελόνια και πουκάμισα με πιτσιλιές μπογιάς και συνθήματα με στένσιλ, αργότερα στρατιωτικά κομμάτια, παντελόνια εργασίας και άρβυλα. Ο Strummer έκανε το punk πιο πολιτικό και ταυτόχρονα πιο πρακτικό: ρούχα με τα οποία μπορούσες να βγεις στον δρόμο, όχι μόνο στη σκηνή. Αυτή η γραμμή μεταξύ ρούχων εργασίας και δήλωσης οδηγεί κατευθείαν στα σημερινά Cargo και Utility looks.

Στα παντελόνια βλέπεις την επιρροή των δύο εικόνων μέχρι σήμερα. Στενό και σκληρό όπως στον Iggy ή φαρδύ και λειτουργικό όπως στον Strummer, και οι δύο κατευθύνσεις δουλεύουν, αρκεί το παντελόνι να φέρνει δομή και hardware.

Ο Iggy και ο Strummer αντιστοιχούν σε ένα μότο που διατρέχει όλες τις εικόνες αυτής της λίστας. Είναι το καλύτερο φίλτρο για κάθε απόφαση αγοράς στο punk σύμπαν, και χωράει σε μια φράση.

Αυτό ακούγεται παράδοξο σε ένα άρθρο για πρότυπα, είναι όμως ο πυρήνας. Όποιος λατρεύει μια εικόνα, ας πάρει τη μέθοδό της και όχι την ντουλάπα της. Η μέθοδος λέγεται: δική σου απόφαση πριν από ξένο πρότυπο.

Γύρω στην αλλαγή της χιλιετίας το punk έφτασε στο mainstream, και μαζί του μια νέα γενιά εικόνων. Η Avril Lavigne εμφανίστηκε το 2002 με tanktop, χαλαρά δεμένη γραβάτα, παντελόνι Cargo και βραχιόλια. Για εκατομμύρια εφήβους αυτή ήταν η πρώτη επαφή με την punk μόδα γενικά. Οι πουριστές τη χλεύασαν γι' αυτό, αλλά το look της έφερε στο είδος περισσότερο κόσμο από κάθε underground συναυλία.

Ο Billie Joe Armstrong των Green Day σφράγισε το 2004 με το American Idiot μια δική του εικόνα: μαύρο πουκάμισο, κόκκινη γραβάτα, μαύρο eyeliner, βαμμένα μαλλιά. Το look ήταν πιο σφιχτό και πιο σκοτεινό από το Skate-Punk των 90s και οδήγησε κατευθείαν στη γειτονιά του Emo. Ο Travis Barker, ντράμερ των Blink-182, αντιστοιχεί με τατουάζ, σορτς Dickies και αργότερα μαύρα δερμάτινα κομμάτια στη σύνδεση Skate, punk και αισθητικής hip-hop.

Αυτή η γενιά έκανε την punk μόδα προσβάσιμη: ζώνες με τρουκς, μπλουζάκια μπάντας, καρό αξεσουάρ και Chucks βρέθηκαν ξαφνικά σε κάθε εμπορικό δρόμο. Αυτό στόμωσε για λίγο την κόψη, αλλά καθιέρωσε και κώδικες που σήμερα ξαναγίνονται ενδιαφέροντες.

Μετά το 2020 το Pop-Punk επέστρεψε απροσδόκητα, και μαζί του νέα πρόσωπα. Ο Machine Gun Kelly πέρασε το 2020 με το άλμπουμ Tickets to My Downfall από το rap στο Pop-Punk, σε παραγωγή του Travis Barker. Η Willow κυκλοφόρησε το 2021 το lately I feel EVERYTHING και έφερε riffs κιθάρας, τρουκς και κοντοξυρισμένα μαλλιά σε μια γενιά που μέχρι τότε είχε λίγη σχέση με το punk.

Η Hayley Williams των Paramore συνδέει τις δύο εποχές. Από τα μέσα των 2000s αντιστοιχεί σε έντονα βαμμένα μαλλιά, μπλουζάκια μπάντας και μια παρουσία σκηνής που ποτέ δεν αντιμετώπισε το pop και το punk ως αντίφαση. Για πολλούς σημερινούς οπαδούς είναι η σημαντικότερη punk εικόνα γενικά, ακόμα κι αν οι πουριστές το βλέπουν αλλιώς.

Το στιλ αυτών των σημερινών εικόνων διαφέρει καθαρά από το 1977. Λιγότερη μεταμφίεση, περισσότερο mix: ένα κομμάτι με τρουκς σε φαρδιά παντελόνια, ένα μπλουζάκι μπάντας κάτω από ένα clean μπουφάν, punk αξεσουάρ με Streetwear. Αυτό φαίνεται ιδιαίτερα στα πάνω κομμάτια, γιατί εδώ το γραφικό γίνεται η ίδια η δήλωση.

Αν προτιμάς να μπεις στο look μέσα από κατηγορίες αντί από μεμονωμένα Pieces, αυτές είναι οι κατευθύνσεις στις οποίες η συλλογή μας συνεχίζει τη γραμμή των εικόνων. Κάθε κατηγορία καλύπτει ένα δομικό στοιχείο αυτής της λίστας, από το μπουφάν μέχρι το hardware.

Είναι αξιοσημείωτο ότι οι σημερινές εικόνες δεν έχουν σχεδόν καθόλου σταθερή στολή πια. Αυτό τις κάνει πιο δύσκολες στην αντιγραφή και πιο εύκολες στην προσαρμογή: παίρνεις ένα στοιχείο και χτίζεις τα υπόλοιπα μόνος.

Η γερμανική γραμμή συνήθως παραβλέπεται στις διεθνείς λίστες, κι όμως έβγαλε μια από τις πιο ακραίες φιγούρες στιλ όλης της σκηνής. Η Nina Hagen, γεννημένη το 1955 στο Ανατολικό Berlin, έφυγε το 1976 από τη DDR και σχημάτισε στο Δυτικό Berlin την Nina Hagen Band. Το look της ήταν σκέτο θέατρο: έντονο μακιγιάζ, άγρια φουσκωμένα μαλλιά, κομμάτια κοστουμιών από όλες τις κατευθύνσεις, μαζί μια φωνή που άλλαζε μεταξύ όπερας και κραυγής. Διεθνώς συχνά αποκαλείται μητέρα του punk.

Ο Campino, τραγουδιστής των Die Toten Hosen που σχηματίστηκαν το 1982 στο Düsseldorf, αντιστοιχεί στην πιο γήινη γερμανική προσέγγιση: δερμάτινο μπουφάν, τζιν, άρβυλα, κοντά μαλλιά. Λιγότερο boutique, περισσότερο μπαρ. Αυτό το πραγματιστικό στιλ σφράγισε το Deutschpunk των 80s, στο Kreuzberg γύρω από το SO36 όσο και στο Düsseldorf γύρω από το Ratinger Hof.

Μεταξύ του θεάτρου της Hagen και του δερμάτινου μπουφάν του Campino βρίσκεται όλο το εύρος του γερμανικού punk look. Και οι δύο πόλοι ζουν στο Berlin μέχρι σήμερα, στον δρόμο όπως και στο club. Πώς δείχνει αυτό σε ένα σύγχρονο σύνολο το δείχνει το δεύτερο κλιπ: σκούρες στρώσεις, σκληρές λεπτομέρειες, καμία μεταμφίεση.

@fugastudios POV: You're the final boss and the outfit actually slaps 🔥 Gothic Warrior Denim Set got that main character energy fr#fugastudios #darkfashion #gothicstyle #OOTD #fyp ♬ Originalton - Fuga Studios

Το look στο βίντεο δεν θα περνούσε σε κανένα αρχείο ως punk του 1977, και αυτό είναι σκόπιμο. Οι εικόνες φόρεσαν το παρόν τους, όχι το παρελθόν. Ακριβώς αυτή η στάση μεταφέρεται, όχι τα σύνολα της εποχής.

Πολλά looks εικόνων δεν ήταν μόνο αυτοσχέδια, αλλά είχαν σχεδιαστές στο παρασκήνιο. Η Vivienne Westwood και ο Malcolm McLaren έντυσαν τους Sex Pistols και την Jordan. Η Zandra Rhodes έφερε το 1977 παραμάνες και σκισίματα στην υψηλή μόδα. Ο Stephen Sprouse σχεδίασε για την Debbie Harry και συνέδεσε το punk γραφικό με τη λάμψη του pop. Αργότερα ο Jean Paul Gaultier και πολλοί άλλοι ανέφεραν τους κώδικες στην πασαρέλα.

Η σχέση πήγαινε και προς τις δύο κατευθύνσεις. Οι σχεδιαστές έδιναν τα Pieces, οι εικόνες τους έδιναν την εικόνα που έκανε τα Pieces διάσημα. Χωρίς τον Rotten το κοστούμι Bondage θα είχε μείνει προϊόν για λίγους, χωρίς τη Westwood ο Rotten θα έδειχνε αλλιώς. Όποιος ενδιαφέρεται για τη γραφή κάθε σχεδιαστή, τη βρίσκει στο δικό μας άρθρο.

Η συχνότερη επιθυμία μετά από ένα άρθρο για εικόνες είναι το restyling. Γίνεται, αλλά με καθαρή μέθοδο. Πρώτα αποφασίζεις ποιο αρχέτυπο σου ταιριάζει: ο καταστροφέας, η στολή, η ανδρόγυνη, η καλλιτεχνική φιγούρα ή ο κληρονόμος του Pop. Μετά διαλέγεις ακριβώς ένα signature κομμάτι αυτής της εικόνας και χτίζεις το υπόλοιπο σύνολο σκούρο και λιτό γύρω του.

Συγκεκριμένα αυτό σημαίνει για παράδειγμα: για τον Sid Vicious αρκεί μια βαριά καδένα με μενταγιόν σε μαύρο μπουφάν και σκούρο τζιν. Για την Patti Smith ένα μαύρο σακάκι πάνω από λευκό πουκάμισο με χαλαρή γραβάτα. Για τους Ramones δερμάτινο μπουφάν, κατεστραμμένο τζιν και απλό μπλουζάκι. Για τη Siouxsie σκούρο μακιγιάζ ματιών και διχτυωτό κάτω από ένα μαύρο πάνω κομμάτι. Για την Avril Lavigne μια χαλαρά δεμένη γραβάτα σε tanktop.

Αυτός ο κανόνας ακούγεται αυστηρός, αλλά είναι ο λόγος που τα looks των ίδιων των εικόνων έδειχναν τόσο δυνατά. Ο Sid Vicious δεν φόρεσε ποτέ ταυτόχρονα Tartan, Mohawk και σχολική γραβάτα. Κάθε εικόνα είχε ένα καθαρό κέντρο, και το σύνολο ήταν χτισμένο γύρω από αυτό το κέντρο.

Ακριβώς επειδή οι εικόνες των εικόνων είναι τόσο γνωστές, παίρνονται συχνά πολύ κατά λέξη. Το αποτέλεσμα δείχνει τότε σαν πάρτι μεταμφιέσεων και όχι σαν δικό σου στιλ. Τα περισσότερα λάθη ακολουθούν ένα από πέντε μοτίβα.

Και τα πέντε λάθη έχουν την ίδια λύση: χτίζεις σκούρη, δομημένη βάση και μετά βάζεις μία μόνο, καθαρή αναφορά. Πιο γρήγορα γίνεται μέσα από τα αξεσουάρ, γιατί αυτά κουβαλούν τη γλώσσα των σημείων των εικόνων στη μικρότερη επιφάνεια, από την καδένα μέχρι το βραχιόλι.

Στο τέλος οι ερωτήσεις που εμφανίζονται συχνότερα γύρω από τις punk εικόνες, με σύντομες απαντήσεις. Όποιος θέλει να μπει βαθύτερα σε συγκεκριμένα πρόσωπα ή εποχές, βρίσκει τις αναφορές πιο πάνω στο άρθρο.

Σχεδόν πενήντα χρόνια μετά το πρώτο λουκέτο γύρω από έναν λαιμό, οι εικόνες του punk είναι πιο παρούσες από ποτέ, σε μπλουζάκια, σε moodboards, σε πασαρέλες. Αυτό που μένει από αυτές είναι λιγότερο ένα look και περισσότερο μια μέθοδος, και αυτή συνοψίζεται σε μια φράση.