Emo Fashion 2000s: Ζώνη με τρουκς, αφέλειες και οι τρεις φάσεις

Δύο καταστήματα στο ίδιο εμπορικό κέντρο, ένας όροφος απόσταση. Στο πρώτο κρέμονται βελουτέ φόρμες σε baby ροζ, τζιν χαμηλής μέσης με στρας στις πίσω τσέπες, Trucker Caps με ατάκες. Στο δεύτερο δεν υπάρχει φυσικό φως, μόνο μαύροι τοίχοι, band-μπλουζάκια μέχρι το ταβάνι και μια περιστρεφόμενη βάση γεμάτη ζώνες με τρουκς. Όποιος έβγαινε από το πρώτο κατάστημα, ήθελε να τον δουν. Όποιος έβγαινε από το δεύτερο, ήθελε να τον καταλάβουν. Η δεύτερη ομάδα επέζησε της δεκαετίας της περισσότερο από όσο πίστευε τότε οποιοσδήποτε.

Emo Fashion 2000s σημαίνει το look που φορούσε η Emo και Pop-Punk σκηνή μεταξύ 2001 και 2009: στενά τζιν, band-μπλουζάκι, ζώνη με τρουκς, Chucks ή Vans, μαζί με μαύρες πλαϊνές αφέλειες και μολύβι ματιών. Ξεκίνησε ως indie στολή με κοκάλινα γυαλιά και κατέληξε μαζικό φαινόμενο στο MySpace. Τι ορίζει το Emo γενικά, βρίσκεται στον Emo Style Guide μας. Εδώ το θέμα είναι η δεκαετία η ίδια.

Το Emo δεν ήταν στα 2000s ένα σταθερό look, αλλά ένα που μετακινούνταν λίγο κάθε χρόνο. Όποιος βάλει μια φωτογραφία του 2002 δίπλα σε μια του 2008, βλέπει δύο διαφορετικούς ανθρώπους. Ο ένας φοράει κοκάλινα γυαλιά και πλεκτή ζακέτα, ο άλλος φουσκωμένα μαλλιά και μια ζώνη με δύο σειρές πυραμιδωτά τρουκς. Ανάμεσα βρίσκονται τρεις καθαρά διακριτές φάσεις.

Η πρώτη φάση φτάνει περίπου μέχρι το 2003. Το Emo έρχεται από το hardcore και indie περιβάλλον των ενενήντα και έτσι δείχνει ακόμη: κοκάλινα γυαλιά, V-neck πουλόβερ σε έντονα χρώματα, cardigan, στενά τζιν, μια τσάντα ώμου γεμάτη buttons. Συγκροτήματα όπως οι Jimmy Eat World και οι Dashboard Confessional φέρνουν τον ήχο στο ράδιο. Το look παραμένει προς το παρόν διακριτικό.

Η δεύτερη φάση ξεκινά με το MySpace και τελειώνει περίπου το 2006. Τώρα το Emo γίνεται ορατό: μαύρες πλαϊνές αφέλειες, ισιωμένες πάνω από το ένα μάτι, μαύρο μολύβι ματιών σε όλους, band-μπλουζάκια ένα νούμερο μικρότερα, skinny τζιν, ζώνη με τρουκς. Οι φωτογραφίες προφίλ βγαίνουν λοξά από ψηλά, στο μπάνιο, με κινητό-φλιπ ή ψηφιακή μηχανή. Η τρίτη φάση από το 2006 φέρνει θεατρικότητα και διάσπαση. Οι My Chemical Romance φορούν στολές για το The Black Parade, ταυτόχρονα σπάει ένας πολύχρωμος πλαϊνός κλάδος και ονομάζεται Scene.

Οι τρεις χρονολογίες σημαδεύουν τις στιγμές στις οποίες μετακινήθηκε το look. Το MySpace έδωσε στο Emo ένα πρόσωπο, οι Tokio Hotel το έφεραν στα γερμανικά προαύλια, το The Black Parade το έκανε σκοτεινότερο και πιο θεατρικό. Όποιος χτίζει σήμερα ένα Emo look των 2000s, καλό είναι να ξέρει από ποια από αυτές τις χρονιές παραθέτει.

Ποιες τάσεις μόδας υπήρχαν στα 2000s; Στο mainstream κυρίως γυαλιστερές. Βελουτέ φόρμες, τζιν χαμηλής μέσης, κοντά τοπ που αφήνουν την κοιλιά ακάλυπτη, Trucker Caps, στρας στα πάντα, αργότερα Ed Hardy μπλουζάκια με μοτίβα τατουάζ και Uggs με μίνι φούστα. Ήταν η δεκαετία του ορατού λογοτύπου και του μαυρισμένου δέρματος. Η μόδα όφειλε να δείχνει ότι ανήκεις κάπου.

Το Emo στεκόταν στο ίδιο εμπορικό κέντρο και έκανε το αντίθετο. Μαύρο αντί για baby ροζ, στενό αντί για χαμηλοκάβαλο, χλωμό αντί για μαυρισμένο. Το λογότυπο στο στήθος δεν ανήκε σε μάρκα μόδας, αλλά σε συγκρότημα. Και πολλά ήταν φτιαγμένα στο χέρι: buttons στην τσάντα, Chucks γραμμένα με μαρκαδόρο, κομμένες λαιμόκοψεις. Όποιος κυκλοφορούσε έτσι, έλεγε μ' αυτό ότι δεν συμμετέχει στη λάμψη.

Τελείως χωρισμένοι οι κόσμοι πάντως δεν ήταν. Το Skate-Pop και το Pop-Punk έχτισαν γρήγορα μια γέφυρα: γραβάτα πάνω από το αμάνικο, cargo παντελόνι, περικάρπια μέχρι τον αγκώνα. Πολλοί που ξεκίνησαν το 2002 με Pop-Punk, στεκόταν το 2005 με μαύρα βαμμένα μαλλιά στο δεύτερο κατάστημα. Η αλλαγή δεν ήταν ρήξη, περισσότερο ένα αργό σκοτείνιασμα.

Ένα Emo outfit των 2000s ήταν μια φόρμουλα, όχι μια συλλογή. Τα κομμάτια ήταν φθηνά, εύκολα να τα βρεις και σχεδόν πάντα τα ίδια. Η διαφορά βρισκόταν στον συνδυασμό και στο πόσο συνεπώς τα φορούσε κάποιος. Από πάνω προς τα κάτω ο βασικός εξοπλισμός έδειχνε έτσι:

• Band-μπλουζάκι. Στενό, συχνά αγορασμένο σε παιδικό νούμερο, με το λογότυπο ενός συγκροτήματος που άκουγες πραγματικά.
• Longsleeve ή zip-hoodie. Ριγέ ή μαύρο, κάτω από το μπλουζάκι ή ανοιχτό από πάνω, και το καλοκαίρι.
• Skinny τζιν. Μαύρο ή σκούρο μπλε, όσο πιο στενό γίνεται, αρκετά συχνά από το γυναικείο τμήμα.
• Ζώνη με τρουκς. Πυραμιδωτά τρουκς σε μία ή δύο σειρές, συχνά λευκή ή μαυρόλευκη καρό.
• Chucks ή Vans. Λιωμένα και γραμμένα, τα Vans συχνά ως Slip-On με σκακιέρα.
• Περικάρπια και επιμανίκια. Στους δύο καρπούς, ριγέ, συχνά με λογότυπο συγκροτήματος.
• Τσάντα ώμου με buttons. Διαγώνια στο στήθος, γεμάτη κονκάρδες από συγκροτήματα και συναυλίες.

Μαζί ερχόταν το πρόσωπο: πλαϊνές αφέλειες, μαύρο μολύβι ματιών, συχνά ένα piercing στο χείλος. Ο κανόνας πίσω από αυτό ήταν απλός. Κάθε κομμάτι όφειλε να δείχνει σαν να είχε μια ιστορία, μια συναυλία, μια ανταλλαγή, ένα μεγάλο καλοκαίρι. Καινούργιο και άγγιχτο θεωρούνταν ύποπτο. Όποιος χτίζει σήμερα από την αρχή, ξεκινά γι' αυτό από πάνω, από το μπλουζάκι και το στρώμα από κάτω.

Όποιος μιλά για Emo των 2000s, εννοεί τις περισσότερες φορές μόνο έναν τύπο, αυτόν με τις μαύρες αφέλειες. Στην πραγματικότητα έτρεχαν τουλάχιστον πέντε παραλλαγές παράλληλα ή διαδοχικά, καθεμιά με δική της μουσική και δική της ντουλάπα. Το να τις ξέρεις βοηθά στο χτίσιμο, γιατί τα βασικά τους κομμάτια σχεδόν δεν επικαλύπτονται.

Για ένα look του σήμερα κάνουν κυρίως το MySpace-Emo και το Black-Parade-Emo, γιατί και τα δύο χτίζουν στο μαύρο και συνδυάζονται καλά με σημερινές κοπές. Το Emo με κοκάλινα γυαλιά είναι η πιο ήσυχη παραλλαγή και στην καθημερινότητα λειτουργεί σχεδόν διακριτικά. Το Scene είναι το πιο ριψοκίνδυνο, γιατί το neon σήμερα μοιάζει γρήγορα με πάρτι μεταμφιέσεων.

Το 2006 το Emo ήταν τόσο μεγάλο, που σχεδόν κάθε σκούρο look ονομαζόταν έτσι. Για τους ανθρώπους μέσα στη σκηνή το σύνορο ήταν πάντως καθαρό. Το Emo ήρθε από το Punk και το Hardcore, δηλαδή από κιθάρες, συναίσθημα και μικρά κλαμπ. Τα ρούχα ήταν στενά, μαύρα και γεμάτα λογότυπα συγκροτημάτων. Το πρόσωπο ήταν σοβαρό, αλλά όχι σκηνοθετημένο.

Το Scene έμοιαζε από μακριά παρόμοιο και στον πυρήνα ήταν το αντίθετο. Neon χρώματα αντί για μαύρο, μαλλιά φουσκωμένα και βαμμένα σε ρίγες, παιδικά μοτίβα στα μπλουζάκια, η κάμερα πάντα ανοιχτή. Η μουσική ήταν πιο ηλεκτρονική και πιο δυνατή, η στάση παιχνιδιάρικη αντί για μελαγχολική. Όποιος ήταν Emo, δεν ήθελε να τον λένε Scene. Αντίστροφα ίσχυε το ίδιο.

Είναι το Emo και το Gothic το ίδιο; Όχι. Το Gothic είναι παλαιότερο, έρχεται από το post-punk των τελών της δεκαετίας του εβδομήντα και δουλεύει με βελούδο, δαντέλα, ασήμι και ρομαντικό σκοτάδι. Το Emo πήρε από αυτό μόνο το μαύρο και το μολύβι ματιών. Η μόνη πραγματική επικάλυψη ήταν η φάση Black Parade, στην οποία στρατιωτικά σακάκια και χλωμό δέρμα έβαλαν για λίγο τις δύο σκηνές δίπλα-δίπλα.

Για σένα αυτό σημαίνει: το μαύρο από μόνο του δεν κάνει ακόμη Emo look, και το neon το χαλάει. Καθοριστικός είναι ο συνδυασμός στενής γραμμής, πραγματικής σχέσης με συγκρότημα και ενός προσώπου που ταιριάζει με τα υπόλοιπα. Σ' αυτό δεν άλλαξε τίποτα από το 2006.

Η Emo μόδα δεν είχε σχεδιαστές. Είχε συγκροτήματα. Ό,τι στεκόταν στη σκηνή, κρεμόταν λίγες εβδομάδες αργότερα στα παιδικά δωμάτια. Στην αρχή της δεκαετίας αυτοί ήταν οι Jimmy Eat World και οι Dashboard Confessional, των οποίων οι μουσικοί έμοιαζαν περισσότερο με φοιτητές παρά με rockstars: στενά μπλουζάκια, τακτοποιημένα χτενίσματα, τατουάζ στα αντιβράχια.

Στα μέσα της δεκαετίας έγινε πιο δυνατό και πιο σκοτεινό. Με τους The Used, τους Taking Back Sunday και τους Fall Out Boy μπήκε το eyeliner στα αγόρια στο mainstream, ο μπασίστας των Fall Out Boy Pete Wentz έκανε γνωστή τη λέξη Guyliner. Οι Paramore έβαλαν με τα πορτοκαλί βαμμένα μαλλιά της τραγουδίστριάς τους Hayley Williams ένα χρωματικό σημείο στη μαύρη σκηνή. Και οι My Chemical Romance παρέδωσαν το 2006 με το The Black Parade την πιο θεατρική εκδοχή: μαύρες στρατιωτικές στολές, μαύρο-λευκό, δράμα.

Το πιο σημαντικό σημείο εδώ: Ένα band-μπλουζάκι δεν ήταν διακοσμητικό μοτίβο. Ήταν μια δήλωση για το πού ήσουν το σαββατοκύριακο και τι έπαιζε στο MP3 player σου. Όποιος φορούσε το μπλουζάκι ενός συγκροτήματος που δεν γνώριζε, αποκαλυπτόταν στην πρώτη κουβέντα. Αυτός ο κανόνας ισχύει στη σκηνή μέχρι σήμερα.

Στη Γερμανία το κύμα ήρθε με καθυστέρηση και από παράκαμψη. Το 2005 οι Tokio Hotel από το Μαγδεμβούργο ήταν με το Durch den Monsun στο νούμερο ένα, και ο τραγουδιστής Bill Kaulitz φορούσε ακριβώς αυτό που τα μέσα τότε εννοούσαν ως Emo: μαύρα βαμμένα μαλλιά, μολύβι ματιών, βαμμένα νύχια. Μουσικά αυτό ήταν pop-rock. Για τα προαύλια και τα νεανικά περιοδικά αυτό δεν έπαιζε ρόλο.

Από το 2006 το Emo έγινε μια λέξη που ήξεραν όλοι και σχεδόν κανείς δεν αγαπούσε. Ήταν προσβολή και αυτοπεριγραφή ταυτόχρονα. Όποιος είχε πλαϊνές αφέλειες, έπαιρνε την ετικέτα, είτε άκουγε τη μουσική είτε όχι. Αγοράζονταν πάντως: band-μπλουζάκια και φούτερ με κουκούλα από τον κατάλογο EMP, skinny τζιν από το γυναικείο τμήμα, ζώνες με τρουκς από το παζάρι ή από το rock μαγαζί στο κέντρο.

Αυτή η γερμανική παράκαμψη εξηγεί γιατί το look εδώ κουβαλά μέχρι σήμερα δύο μνήμες. Για κάποιους είναι εφηβική ντροπή, για άλλους τα πρώτα ρούχα μέσα στα οποία ένιωσαν σωστά. Όποιος φοράει Emo το 2026, κουβαλά και τα δύο. Ακριβώς αυτό κάνει το look πιο ενδιαφέρον από κάθε λείο κύμα τάσης.

Το skinny τζιν ήταν το κομμάτι στο οποίο κρινόταν το Emo look των 2000s. Έκανε τα πόδια στενά, άφηνε τα Chucks να φαίνονται μεγαλύτερα και τράβαγε όλη τη σιλουέτα σε μάκρος. Τα αγόρια το αγόραζαν συχνά από το γυναικείο τμήμα, γιατί στενά ανδρικά τζιν μέχρι τα μέσα της δεκαετίας σχεδόν δεν υπήρχαν. Το μαύρο ήταν στάνταρ, το σκούρο μπλε περνούσε, τα ανοιχτά ξεβάμματα ανήκαν στο mainstream.

Από πάνω ερχόταν το zip-hoodie, τις περισσότερες φορές μαύρο, μερικές φορές με λογότυπο συγκροτήματος στην πλάτη, σχεδόν πάντα μισοανοιχτό. Το καλοκαίρι το τζιν γινόταν σορτς: Dickies, cargo ή κομμένα τζιν κάτω από το γόνατο, μαζί Vans και ψηλές κάλτσες. Αυτό ήταν το look για φεστιβάλ και τα πάρκινγκ μπροστά από τη σκηνή.

Το 2026 αυτή η στολή κάθεται αλλιώς. Το παντελόνι έγινε πιο φαρδύ, τα τρουκς μετακομίζουν στο hoodie και στο σορτς, η κοπή επιτρέπεται να ανασαίνει. Η στάση έμεινε η ίδια: πάνω στενό ή boxy, κάτω μια καθαρή γραμμή, και τίποτα από αυτά δεν πρέπει να δείχνει ακριβό.

Στο κλιπ βλέπεις τι μετακινήθηκε. Όπου παλιά τραβούσε τη γραμμή το skinny τζιν, το κάνει σήμερα ένα φαρδύ πόδι με σημάδια χρήσης. Το τζιν δεν χρειάζεται πια να είναι στενό για να δείχνει Emo. Πρέπει μόνο να δείχνει σαν να έχει δει κιόλας μερικές συναυλίες.

Κανένα κομμάτι δεν στέκει τόσο για το Emo των 2000s όσο η ζώνη με τρουκς. Πυραμιδωτά τρουκς σε μία ή δύο σειρές, μαύρο ή λευκό δέρμα, μερικές φορές καρό, συχνά τόσο μακριά που η άκρη κρεμόταν. Καθόταν χαμηλά στη λεκάνη και στην αμφιβολία δεν κρατούσε τίποτα εκτός από το look. Δίπλα της υπήρχε μια μικρή, πολύ σταθερή επιλογή.

Περικάρπια στους δύο καρπούς, ριγέ επιμανίκια χωρίς δάχτυλα, μια καδένα από τη θηλιά της ζώνης στην τσέπη του παντελονιού, buttons σε κάθε ελεύθερη επιφάνεια. Μαζί Trucker Caps ή σκουφιά στο Pop-Punk περιβάλλον, piercing στο χείλος και στο φρύδι στους συνεπείς. Μέσω των αξεσουάρ ξεχώριζε κανείς, γιατί τα υπόλοιπα ήταν σε όλους ίδια.

Για σήμερα ισχύει: Ένα δυνατό κομμάτι Hardware αρκεί. Μια ζώνη με χαρακτήρα ή μια καδένα, όχι και τα δύο συν βραχιόλι με τρουκς συν κολάρο. Τα υπόλοιπα του outfit επιτρέπεται να μείνουν ήσυχα, τότε το Hardware λειτουργεί ως παράθεση και όχι ως κομπλέ σετ του 2006.

Όποιος χτίζει βήμα-βήμα, ξεκινά καλύτερα με παντελόνι και ζώνη. Αυτά τα δύο ορίζουν τη σιλουέτα. Μπλουζάκι, layer και αξεσουάρ έρχονται μετά και μπορούν να αλλάζουν, χωρίς το look να διαλύεται.

Οι αφέλειες ήταν το πραγματικό αναγνωριστικό σημάδι. Μακριές, χτενισμένες πλάγια πάνω από το ένα μάτι, ισιωμένες με πρέσα, βαμμένες μαύρες, μερικές φορές με μεμονωμένες ξανθές, κόκκινες ή ροζ ανταύγειες. Πίσω τα μαλλιά γινόταν κοντύτερα και κλιμακωτά. Η πρέσα ανήκε σε πολλά αγόρια στο μπάνιο τόσο όσο και στις αδερφές τους.

Στο makeup υπήρχε μία μόνο υποχρέωση: μαύρο μολύβι ματιών, γύρω από το μάτι, συχνά μουτζουρωμένο. Μαζί ερχόταν ανοιχτόχρωμο δέρμα, μαύρο βερνίκι νυχιών και σε μερικούς ένα piercing στο χείλος, συνήθως στο πλάι. Το look δεν όφειλε να δείχνει όμορφο, αλλά κουρασμένο και ειλικρινές, σαν μετά από μια πολύ μεγάλη νύχτα. Για boys και girls ίσχυε σ' αυτό σχεδόν ακριβώς το ίδιο.

Τα Emo girls φορούσαν στα 2000s συχνά καρό φούστες ή κοντές φούστες πάνω από κολάν, δικτυωτά καλσόν, Chucks ή μπαλαρίνες, μαζί τα ίδια band-μπλουζάκια με τα αγόρια. Τα Emo boys έμεναν στο τζιν και στο hoodie, στο makeup ήταν όμως εξίσου συνεπή. Σχεδόν καμία σκηνή πριν δεν άφησε τα αγόρια να φορούν eyeliner τόσο αυτονόητα.

Έτσι μένουν οι αφέλειες φορέσιμες για εβδομάδες, και το μολύβι ματιών δείχνει σαν πρόθεση αντί για σύμπτωση. Περισσότερα δεν χρειάζεται το look των 2000s στο πρόσωπο.

Η πιο σημαντική μάρκα στην Emo ντουλάπα των 2000s δεν ήταν μάρκα μόδας. Ήταν το συγκρότημα στο μπλουζάκι. Δίπλα υπήρχε μια χούφτα labels, που σχεδόν όλα ήρθαν από το skate, το punk ή από το άμεσο περιβάλλον των συγκροτημάτων. Ακριβό από αυτά δεν ήταν σχεδόν τίποτα, και ακριβώς αυτό ήταν το νόημα.

• Converse Chuck Taylor. Το στάνταρ παπούτσι, μαύρο ή λευκό, γραμμένο και λιωμένο.
• Vans. Slip-On με σκακιέρα, η μάρκα που έδωσε στο Warped Tour το όνομά του.
• Dickies. Παντελόνια εργασίας και σορτς, η καλοκαιρινή στολή στα φεστιβάλ.
• Hot Topic. Η αμερικανική mall αλυσίδα για band merch, ζώνες με τρουκς και επιμανίκια.
• EMP. Στη Γερμανία ο κατάλογος για band-μπλουζάκια, φούτερ με κουκούλα και ζώνες.
• Atticus και Famous Stars and Straps. Labels από το περιβάλλον των blink-182, υποχρεωτικά στο Pop-Punk.

Πολλά από αυτά τα ονόματα εμφανίζονται σήμερα ξανά σε vintage shops, συχνά σε τιμές με τις οποίες το 2006 θα γελούσες. Πώς έχτισαν οι mall αλυσίδες τη δουλειά με τη σκούρα μόδα, το δείχνει η επισκόπησή μας για τα Mall Goth Brands. Δεν έχουμε labels της εποχής. Χτίζουμε τη γραμμή με κομμάτια του σήμερα.

Πώς λένε τους emos σήμερα; Συχνά καθόλου πια Emo. Τα κομμάτια του look των 2000s μετακόμισαν σε άλλα ονόματα: στο E-Boy και στο E-Girl των TikTok χρόνων, στο Soft Grunge, στο alt-fashion γενικά. Όποιος λέγεται σήμερα ακόμη Emo, εννοεί τις περισσότερες φορές τη μουσική και όχι μόνο τα ρούχα. Ο όρος ενηλικιώθηκε, οι άνθρωποι επίσης.

Ταυτόχρονα το look είναι πίσω. Συγκροτήματα της εποχής παίζουν ξανά μεγάλα reunion shows, και η ζώνη με τρουκς κρέμεται ξανά σε βιτρίνες. Η εκδοχή του 2026 δεν είναι όμως αντίγραφο του 2006. Είναι πιο φαρδιά κομμένη, λιγότερο πολύχρωμη και πιο ήσυχη στο πρόσωπο. Και τα Tumblr χρόνια ανάμεσα άφησαν τα ίχνη τους, περισσότερα γι' αυτό στον Soft Grunge Guide μας.

Η αρχή στο κλιπ είναι παλιά: ένα longsleeve κάτω από το μπλουζάκι, ένα παντελόνι με χαρακτήρα, αλλιώς τίποτα δυνατό. Νέα είναι μόνο η αναλογία. Αν θέλεις να φορέσεις το look των 2000s το 2026, πάρε τη στάση της εποχής και τις κοπές του σήμερα, και άσε τη νοσταλγία να συμβαίνει στις λεπτομέρειες.

Η γραμμή ανάμεσα στην παράθεση και στο πάρτι μεταμφιέσεων είναι στενή στο look των 2000s. Τα περισσότερα λάθη δεν προκύπτουν από λάθος κομμάτια, αλλά από πολλά σωστά μαζί. Αυτά τα πέντε βλέπουμε πιο συχνά.

Και τα πέντε λάθη έχουν τον ίδιο πυρήνα: Το look της εποχής αντιγράφεται αντί να μεταφράζεται. Όποιος διαλέξει μία ή δύο καθαρές παραθέσεις και κρατήσει τα υπόλοιπα ήσυχα, δεν δείχνει το 2026 σαν αναδρομή, αλλά σαν κάποιος που ξέρει την ιστορία.

Στο τέλος οι ερωτήσεις που εμφανίζονται ξανά και ξανά στο θέμα Emo στα 2000s, καθεμιά σύντομα και χωρίς παράκαμψη απαντημένη.

Οι απαντήσεις δείχνουν ένα μοτίβο. Σχεδόν όλα όσα όριζαν το Emo look των 2000s ήταν αντίδραση σε κάτι άλλο: στη λάμψη του mall, στη μουσική, στο αίσθημα του να μην ταιριάζεις πουθενά απόλυτα. Ακριβώς γι' αυτό λειτουργεί μέχρι σήμερα.