All Black Punk Outfit: ο πλήρης οδηγός styling

Το υπόγειο είναι γεμάτο, η κονσόλα ξεφεύγει και στο moshpit όλοι μοιάζουν ίδιοι: μαύροι, ιδρωμένοι, χαρούμενοι. Μόνο έξω, κάτω από το φανάρι του δρόμου, φαίνεται η διαφορά. Ο ένας φοράει ένα μπλουζάκι συγκροτήματος που πλένεται δέκα χρόνια, σκισμένο denim και μπότες με ιστορία. Ο άλλος φοράει καινούργιο μαύρο από το κεφάλι ως τα πόδια και μοιάζει παρόλα αυτά σαν να πηγαίνει στο γραφείο. Ίδιο χρώμα, εντελώς άλλη δήλωση.

Ένα All Black Punk Outfit είναι ένα εντελώς μαύρο look που δεν αντλεί τη σκληρότητά του από το χρώμα, αλλά από την υφή, την κοπή και το hardware: σκισμένο denim, τρουκς, δέρμα, βαριές σιλουέτες. Το μαύρο είναι η βασική προϋπόθεση, όχι το επίτευγμα. Τι κρατάει πραγματικά το look, το γράφουμε σε αυτόν τον οδηγό. Τις βάσεις της σκηνής, από το 1977 μέχρι σήμερα, τις καταγράψαμε στο Punk Fashion Guide· εδώ μιλάμε για τη μονοχρωματική βασιλική κατηγορία.

Πριν μπούμε σε κατηγορίες και κομμάτια, ξεκαθαρίζουμε τη βάση. Γιατί το ερώτημα τι κάνει ένα εντελώς μαύρο outfit να γίνει Punk-Outfit έχει πιο ακριβή απάντηση από όση παραδέχονται οι περισσότερες λίστες styling.

Όλοι λένε ότι για το look αρκεί να φορέσεις το ένα πάνω στο άλλο ό,τι μαύρο έχει η ντουλάπα. Κάνουν λάθος. Ένα μαύρο ζιβάγκο, μαύρα chinos και μαύρα sneakers δίνουν μαζί έναν γκαλερίστα, όχι έναν πανκ. Το χρώμα στήνει μόνο τη σκηνή. Το παιχνίδι παίζεται με τρία πράγματα: καταστροφή, hardware και βάρος.

Καταστροφή σημαίνει: σκισίματα, ξεφτισμένοι ποδόγυροι, ξεβαμμένες επιφάνειες, ορατές επιδιορθώσεις. Hardware σημαίνει: τρουκς, φερμουάρ, κρίκοι D, αλυσίδες, αγκράφες, ό,τι κουδουνίζει και αντανακλά. Βάρος σημαίνει: βαριές μπότες, χοντρό denim, δέρμα με στάση. Ο κανόνας: αν ένα κομμάτι δεν φέρει κανένα από αυτά τα τρία σημάδια, πρέπει να είναι το πιο ήσυχο κομμάτι του look, όχι το πιο δυνατό. Ένα καθαρό μαύρο μπλουζάκι κάτω από ένα κατεστραμμένο γιλέκο δουλεύει. Ένα καθαρό μαύρο πουκάμισο σε πρώτο ρόλο όχι.

Το γιατί ακριβώς το μαύρο έγινε το κύριο χρώμα του κινήματος δεν είναι θέμα γούστου, αλλά ιστορίας. Και αυτή είναι πιο σύντομη και πιο πρακτική από όσο ισχυρίζεται ο μύθος.

Το πρώιμο Punk στο Λονδίνο ήταν πιο πολύχρωμο από όσο νομίζει κανείς: ροζ μαλλιά, κόκκινα καρό παντελόνια, κίτρινη πρόκληση. Το μαύρο ανέλαβε για δύο λόγους. Πρώτον ήταν φθηνό και διαθέσιμο: ρούχα εργασίας, στρατιωτικά αποθέματα, μεταχειρισμένο δέρμα. Όποιος δεν έχει λεφτά φοράει ό,τι δίνει το παζάρι, και αυτό έδινε μαύρο. Δεύτερον το μαύρο ήταν η άρνηση προς τον κόσμο της συναίνεσης, φτιαγμένο από παστέλ και πολυεστέρα. Ήταν το χρώμα που έδειχνε: δεν παίζουμε το παιχνίδι σας.

Από τον πραγματισμό βγήκε κώδικας. Το δερμάτινο μπουφάν, το μαύρο στενό denim και οι μπότες έγιναν στολή εκείνων που δεν ήθελαν καμία στολή, μια αντίφαση που η σκηνή κουβαλάει μέχρι σήμερα με χιούμορ. Κάθε γενιά ερμήνευσε τον κώδικα από την αρχή: το hardcore τον έκανε λειτουργικό, το Post-Punk τον έκανε αυστηρό, τα 00s τον έκαναν στενό, το σήμερα τον κάνει φαρδύ και βαρύ.

Όποιος φοράει μαύρο από το κεφάλι ως τα πόδια παίρνει γρήγορα άλλη ταμπέλα: Gothic. Η σύγχυση είναι κατανοητή και παρόλα αυτά λάθος, γιατί οι δύο σκηνές χρησιμοποιούν το ίδιο χρώμα για εντελώς διαφορετικές δηλώσεις.

Το Gothic σκηνοθετεί το μαύρο ως κομψότητα: υφάσματα που ρέουν, βελούδο, δαντέλα, ασήμι, ρομαντισμός με άβυσσο. Το Black Punk Style σκηνοθετεί το μαύρο ως άρνηση: σκισμένο denim αντί για βελούδο, τρουκς αντί για στολίδι, σόλα Doc αντί για δράμα πλατφόρμας. Το Gothic θέλει να φαίνεται υψηλό, το Punk θέλει να είναι άβολο. Ένα look Gothic ψιθυρίζει, ένα look Punk γκρινιάζει, ακόμα και αν και τα δύο βρίσκονται στο ίδιο δοχείο χρώματος.

Στην πράξη το όριο περνάει από το υλικό και από τη στάση απέναντι στη φθορά. Το Gothic κρατάει τα κομμάτια του άψογα, το Punk φοράει τη φθορά ως διάκριση. Όποιος αγαπάει και τους δύο κόσμους μπορεί να τους ανακατέψει, πρέπει όμως να ξέρει ποια πλευρά οδηγεί: ένα δαντελένιο top κάτω από ένα γιλέκο με τρουκς παραμένει Punk με αναφορά σε Gothic. Ένα βελούδινο παλτό πάνω από καθαρό μαύρο είναι Gothic, όσες αλυσίδες και αν κρέμονται.

Μένει το ερώτημα πώς ένα look παραμένει ενδιαφέρον όταν η παλέτα συρρικνώνεται σε έναν μόνο τόνο. Η απάντηση είναι η πραγματική τέχνη του μονόχρωμου Punk.

Το Monochrome Punk είναι δουλειά αντίθεσης χωρίς χρωματική αντίθεση. Ό,τι σε άλλα looks το αναλαμβάνει το κόκκινο απέναντι στο μαύρο, εδώ πρέπει να το αναλάβουν οι επιφάνειες. Το μάτι χρειάζεται τριβή, αλλιώς το look διαλύεται σε μια σιλουέτα χωρίς πληροφορία. Τα εργαλεία για αυτό κρέμονται σε κάθε ντουλάπα:

• Ματ απέναντι σε γυαλιστερό: ξεβαμμένο βαμβάκι δίπλα σε δέρμα, ματ καμβάς δίπλα σε μεταλλικό hardware. Το παλαιότερο και πιο αξιόπιστο κόλπο.
• Κατεστραμμένο απέναντι σε ανέπαφο: ένα σκισμένο κομμάτι ανά look αρκεί, δύο είναι το μέγιστο. Τρία κατεστραμμένα κομμάτια το ένα πάνω στο άλλο μοιάζουν με κοστούμι.
• Βαρύ απέναντι σε ελαφρύ: χοντρό denim ή δέρμα κάτω, λεπτό μπλουζάκι ή mesh πάνω, ή αντίστροφα. Η εναλλαγή βάρους κάνει τη σιλουέτα ευανάγνωστη.
• Δομή απέναντι σε επιφάνεια: ριμπ πλεκτό, χοντρό πλεκτό, κοτλέ ή υφή βάφλας ως τρίτο στοιχείο ανάμεσα σε λείες επιφάνειες.
• Ξεβαμμένο απέναντι σε βαθύ μαύρο: μαύροι τόνοι με διαφορετική παλαιότητα δεν είναι λάθος, αλλά διαβάθμιση βάθους. Μόνο ο εντελώς ίδιος τόνος γίνεται επίπεδος.

Τρεις από αυτές τις πέντε αντιθέσεις σε ένα look, και το μονόχρωμο παύει να είναι βαρετό. Ποιες αντιθέσεις διαλέγεις κρίνει την εκδοχή, και από αυτές στο μαύρο Punk υπάρχουν περισσότερες από μία.

Εντελώς μαύρο δεν σημαίνει εντελώς ίδιο. Μέσα στον κώδικα σχηματίστηκαν κατευθύνσεις που διαφέρουν καθαρά σε σιλουέτα, βαθμό καταστροφής και πυκνότητα hardware. Όποιος ξέρει την εκδοχή του αγοράζει πιο στοχευμένα και συνδυάζει πιο γρήγορα.

Πόσο διαφορετικά μπορεί να πέσει η ίδια παλέτα φαίνεται καλύτερα στην κίνηση: τα ίδια μαύρα κομμάτια δείχνουν πιο σκληρά στον δρόμο παρά στη φωτογραφία προϊόντος, και ακριβώς αυτή η διαφορά είναι το νόημα του look.

Από τη θεωρία στην ντουλάπα. Οι επόμενες ενότητες περνούν το look από πάνω προς τα κάτω, με τα κομμάτια που έχουμε για αυτό στη συλλογή και τα κριτήρια με τα οποία τα διαλέγεις.

Πάνω κρίνεται ο βαθμός καταστροφής του look. Ένα ξεβαμμένο μπλουζάκι με γραφικό και ακατέργαστες άκρες δίνει άλλον τόνο από ένα κατεστραμμένο hooded vest πάνω από γυμνό μπράτσο ή λεπτό longsleeve. Ο κανόνας για το πάνω μισό: ή το top κουβαλάει τη δουλειά της υφής, ή κρατιέται πίσω και αφήνει το μπουφάν και το hardware να μιλήσουν. Τα γραφικά δουλεύουν στο μαύρο Punk καλύτερα ξεβαμμένα, σαν να έχουν ήδη εκατό συναυλίες πίσω τους.

Το layering πάνω σημαίνει: λεπτό κάτω από κατεστραμμένο. Ένα longsleeve κάτω από σκισμένο μπλουζάκι, μια στρώση mesh κάτω από γιλέκο. Δύο στρώσεις αρκούν σχεδόν πάντα, τρεις είναι χειμερινή λειτουργία. Σημασία έχει η σειρά της πληροφορίας: η κατεστραμμένη στρώση πάει απέξω, εκεί που φαίνεται, η ανέπαφη από μέσα, εκεί που ζεσταίνει. Όποιος το φοράει αντίστροφα κρύβει τη δουλειά του κομματιού και δείχνει την πιο βαρετή επιφάνεια του look.

Κάτω από το top αρχίζει η βάση, και αυτή στο Punk υποτιμάται παραδοσιακά. Και όμως το παντελόνι κρίνει την εκδοχή περισσότερο από κάθε άλλο κομμάτι: ορίζει τη σιλουέτα πριν κοιτάξει κανείς τις λεπτομέρειες.

Το στενό, σκισμένο σωληνάτο είναι το κλασικό, αλλά εδώ και καιρό όχι η μόνη απάντηση. Studded jorts πάνω από στρώσεις, φαρδιά flares με δερμάτινη λεπτομέρεια, cargos με ιμάντες: το σήμερα φοράει κάτω σαφώς περισσότερο όγκο από τα 00s. Αυτό που μένει είναι η αρχή ότι το παντελόνι πρέπει να φέρνει hardware ή καταστροφή, αν το υπόλοιπο look είναι καθαρό. Τρουκς στη ραφή, φερμουάρ στο πόδι ή σκισμένα γόνατα δεν είναι διακόσμηση, αλλά η πληροφορία που ξεχωρίζει το look από μονόχρωμα καθημερινά ρούχα.

Στην εφαρμογή ισχύει: όποιος φοράει όγκο πάνω, παίρνει δομή κάτω, και αντίστροφα. Εντελώς φαρδύ δουλεύει μόνο όταν οι μπότες και η ζώνη γειώνουν το look. Εντελώς στενό είναι η ρετρό εκδοχή και ζει από κατεστραμμένο denim.

Το αν το look κρέμεται σε γυναικείο ή αντρικό σώμα δεν αλλάζει άλλωστε τίποτα σε αυτή τη λογική, και ακριβώς αυτό ξεχωρίζει το Punk από τους περισσότερους άλλους κόσμους στυλ: ο κώδικας δεν ταξινομήθηκε ποτέ κατά φύλο.

Τα κομμάτια είναι το ένα. Το ερώτημα πού μπορείς να τα φορέσεις χωρίς να ενοχλήσεις ή ενοχλώντας ακριβώς όσο πρέπει, είναι το άλλο. Γιατί ένα εντελώς μαύρο look Punk διαβάζεται στον δρόμο αλλιώς από ό,τι σε ένα ανοιχτό γραφείο.

Για τη συναυλία ισχύει: μη φορέσεις τίποτα που θα σε πονούσε να χαλάσει. Τα looks του moshpit αποτελούνται από τα πιο ανθεκτικά κομμάτια της ντουλάπας, μπότες αντί για sneakers, κανένα μακρύ παλτό, τίποτα που να πιάνεται σε ξένα τρουκς. Για τον δρόμο είναι ανοιχτό όλο το εύρος, εδώ το look επιτρέπεται να είναι τόσο δυνατό όσο η μουσική. Για το γραφείο δουλεύει η εκδοχή Post-Punk: καθαρά μαύρα κομμάτια με ένα μόνο σκληρό σημάδι, για παράδειγμα μπότες ή ζώνη με hardware, ενώ τα σκισίματα και τα μπαλώματα μένουν σπίτι.

Όποιος ξεκινάει από το μηδέν χτίζει την ντουλάπα πιο γρήγορα μέσα από τις κατηγορίες, όχι μέσα από μεμονωμένα κομμάτια. Πρώτα η βάση ανά κατηγορία, μετά τα δυνατά κομμάτια:

Η πιο πάνω στρώση λείπει ακόμα. Τα μπουφάν είναι στο μαύρο Punk κάτι παραπάνω από προστασία από τον καιρό: είναι το κομμάτι που δείχνει πρώτο το look και που μένει το περισσότερο.

Το δερμάτινο μπουφάν είναι το αρχέτυπο, αλλά το σήμερα σκέφτεται την πιο πάνω στρώση πιο ανοιχτά: τακτικά σετ με ιμάντες, κατεστραμμένα μπουφάν denim, βαριά bomber με hardware. Καθοριστικό είναι να κουβαλάει το μπουφάν την πιο βαριά υφή του look. Ένα ελαφρύ μπουφάν πάνω από βαρύ outfit δείχνει ανάποδο, σαν σημείο στίξης πριν από την πρόταση.

Στο layering κάτω από το μπουφάν ισχύει η παλιά σειρά: λεπτό μέσα, δομή έξω, hardware πάνω από όλα. Ένα hoodie κάτω από δερμάτινο μπουφάν είναι ο συμβιβασμός του Streetwear, ένα κατεστραμμένο μπλουζάκι κάτω από τακτικό σετ η πιο σκληρή απάντηση.

Για την επιλογή αυτό σημαίνει: όρισε πρώτα τη σιλουέτα του παντελονιού, μετά βάλε το μπουφάν απέναντί της. Φαρδύ παντελόνι συν συμπαγές μπουφάν ή στενό παντελόνι συν όγκο πάνω, και τα δύο δουλεύουν, όσο μία πλευρά οδηγεί.

Μέχρι εδώ η θεωρία της δομής. Στην πράξη τα περισσότερα μαύρα looks Punk δεν αποτυγχάνουν σε κομμάτια που λείπουν, αλλά σε λάθη που αποφεύγονται, και αυτά επαναλαμβάνονται τόσο αξιόπιστα που αξίζουν δική τους λίστα.

Καθένα από αυτά τα λάθη κάνει ένα look κοστούμι ή στολή. Τα καλά νέα: και τα πέντε διορθώνονται με όσα έχεις ήδη.

Όποιος έχει αυτά τα πέντε σημεία υπό έλεγχο, είναι τεχνικά έτοιμος. Αυτό που λείπει μετά στο look είναι το επίπεδο που ξεχωρίζει το καλό από το αξιομνημόνευτο: τα μικρά κομμάτια με μεγάλη δράση.

Τα αξεσουάρ στο μονόχρωμο look δεν είναι δευτερεύον θέμα, αλλά το σημείο όπου ο λογαριασμός του hardware βγαίνει ή σκάει. Για αυτό παίρνουν εδώ την τελευταία κατηγορία προϊόντων, πριν περάσουμε στα ανοιχτά ερωτήματα.

Η ζώνη με τρουκς είναι το αξεσουάρ εισόδου και μέχρι σήμερα το πιο αποδοτικό: βάζει hardware ακριβώς στη μέση του look, εκεί που προσγειώνεται πρώτα το μάτι. Μετά έρχονται αλυσίδες, στον λαιμό ή στο παντελόνι, καπέλα με καταστροφή, cuffs και hardware κλειδιών. Ο κανόνας από τα λάθη ισχύει και εδώ: δύο ζώνες hardware ανά look. Όποιος φοράει ζώνη και κολιέ, αφήνει το wallet chain σπίτι.

Σε τσάντες και καπέλα μετράει η ίδια λογική όπως στα ρούχα: το ξεβαμμένο νικάει το άψογο, το μέταλλο νικάει το τύπωμα. Ένα κατεστραμμένο καπέλο denim δουλεύει μέσα στο look, ένα καθαρό καπέλο με λογότυπο δουλεύει εναντίον του. Και επειδή τα αξεσουάρ είναι η φθηνότερη βίδα ρύθμισης σε όλο το σύστημα, αξίζει να πειραματιστείς πρώτα εδώ: μια αλλαγή ζώνης κοστίζει λιγότερο από ένα νέο μπουφάν και αλλάζει το look σχεδόν εξίσου δυνατά.

Μένουν τα ερωτήματα που έμειναν ανοιχτά ανάμεσα στα κεφάλαια. Τα πιο συχνά τα απαντάμε εδώ συνοπτικά.

Σύντομες απαντήσεις στα ερωτήματα για εντελώς μαύρα looks Punk που μας φτάνουν πιο συχνά.

Αυτό που μένει στο τέλος είναι ένα απλό μέτρο: ένα καλό μαύρο look Punk δεν χρειάζεται εξήγηση, αλλά αντέχει σε κάθε μία. Όταν κάθε κομμάτι έχει λόγο να βρίσκεται εκεί, ο λογαριασμός βγαίνει.

Και όποιος θέλει να χτίσει παραπέρα μετά τη μονόχρωμη αρχή, βρίσκει στη σκηνή αρκετές κατευθύνσεις που πατούν στην ίδια βάση, από το υβρίδιο του club μέχρι την εκδοχή Rave σε εντελώς μαύρο.