Emo Fashion Designers: ποιος σχεδίασε πραγματικά το Emo look

Ένα μπλουζάκι με παραμάνα από το Λονδίνο, ένα παντελόνι με ιμάντες από τη Νέα Υόρκη, ένα κασκόλ με νεκροκεφαλή από την πασαρέλα στο Παρίσι. Και ένας μπασίστας από το Σικάγο που σχεδιάζει hoodies τη νύχτα. Όποιος στα 00s στεκόταν στη σειρά πριν από μια συναυλία Emo, φορούσε αποφάσεις ανθρώπων των οποίων τα ονόματα σχεδόν κανείς δεν ήξερε. Το look έμοιαζε να βγαίνει από το πουθενά, από το δικό του δωμάτιο. Είχε όμως δημιουργούς, και αυτοί βρίσκονταν σε πολύ διαφορετικά μέρη.

Emo Fashion Designers είναι οι άνθρωποι που διαμόρφωσαν τις φόρμες του Emo look: Punk σχεδιαστές όπως η Vivienne Westwood, labels της σκηνής όπως το Tripp NYC, μουσικοί με δικά τους brands όπως ο Pete Wentz και ο Oli Sykes, και μαζί ονόματα της πασαρέλας όπως ο Raf Simons και ο Alexander McQueen. Πώς δουλεύει το look στο σύνολό του, βρίσκεται στον οδηγό Emo μας. Εδώ το θέμα είναι τα κεφάλια πίσω από αυτό.

Πριν περάσουμε τα ονόματα, μια διάκριση που κρατάει το υπόλοιπο άρθρο: ένα brand πουλάει ρούχα, ένας σχεδιαστής αποφασίζει για φόρμα, κόψιμο και λεπτομέρεια. Στο Emo οι δύο ρόλοι συχνά συμπίπτουν, μερικές φορές τους χωρίζουν ήπειροι.

Το Emo δεν ήταν ποτέ ένα trend σχεδιαστών που ήρθε από πάνω. Η σκηνή γεννήθηκε στα μέσα των 80s στην Ουάσιγκτον, D.C., σε μικρά Hardcore κλαμπ, και τα πρώτα outfits ήταν λιτά: μπλουζάκι συγκροτήματος, τζιν, φθαρμένα sneakers. Κανείς δεν παρουσίασε εκεί συλλογή. Το look μεγάλωσε από ό,τι κρεμόταν στο κατάστημα μεταχειρισμένων και από ό,τι μπορούσε να αλλάξει με μαρκαδόρο και βελόνα.

Παρ' όλα αυτά υπάρχουν σχεδιαστές χωρίς τους οποίους το μετέπειτα Emo look θα έμοιαζε αλλιώς. Οι Punk σχεδιαστές των 70s είχαν δώσει τη γλώσσα: παραμάνες, ιμάντες, καρό, σκόπιμα χαλασμένες άκρες. Labels της σκηνής στη Νέα Υόρκη και το Λος Άντζελες έχυσαν αυτή τη γλώσσα σε φορέσιμα κομμάτια στα 90s και στα 00s. Και από τις αρχές των 00s σχεδιαστές της πασαρέλας στο Παρίσι και την Αμβέρσα κοίταξαν ακριβώς αυτή τη νεανική κουλτούρα.

Το αποτέλεσμα είναι ένα look με πολλούς πατέρες και μητέρες. Ο κανόνας: όποιος ψάχνει σχεδιαστές Emo, δεν ψάχνει πρόσωπο, αλλά μια αλυσίδα αποφάσεων. Η στενή σιλουέτα ήρθε από τη μία πλευρά, το hardware από την άλλη, το γραφικό από τον πάγκο του Merch. Περνάμε αυτή την αλυσίδα κρίκο προς κρίκο.

Τρεις πηγές, ένα look. Για να βγάζουν νόημα τα ονόματα παρακάτω, αξίζει πρώτα μια καθαρή ματιά σε αυτό που κάνει το Emo style και σε αυτό από το οποίο το αναγνωρίζεις.

Το Emo style είναι ένα σκούρο, στενό, προσωπικό look από τη σκηνή του Punk και του Hardcore. Τυπικά είναι στενά παντελόνια ή φαρδιά παντελόνια με hardware, στενά μπλουζάκια συγκροτημάτων, hoodies, ζώνες με τρουκς, επίπεδα sneakers, μαύρα βαμμένα μαλλιά με μακριά αφέλεια και σκούρο eyeliner. Τα κομμάτια σπάνια είναι ακριβά. Δείχνουν φορεμένα, συχνά αλλαγμένα από τον ίδιο.

Αυτό που χωρίζει το Emo από το Goth είναι η στάση. Το Goth είναι δραματικό και ρομαντικό, το Emo είναι άμεσο και εκτεθειμένο. Αυτό που χωρίζει το Emo από το Punk είναι η εγγύτητα: το Punk στρέφεται κατά του κόσμου, το Emo μιλάει για αυτό που συμβαίνει μέσα. Αυτή η στάση μεταφράζεται σε ρούχα που κάθονται κοντά στο σώμα και εξηγούν λίγα.

Για τους σχεδιαστές εκεί ακριβώς είναι η δυσκολία. Ένα look που ζει από τη γνησιότητα δύσκολα σχεδιάζεται. Οι σχεδιαστές που διαμόρφωσαν το Emo σπάνια εφηύραν κάτι. Πήραν ό,τι υπήρχε ήδη στον δρόμο και το έκαναν πιο ακριβές, πιο ανθεκτικό ή πιο ορατό.

Πριν έρθει η σειρά των μεμονωμένων σχεδιαστών, ακόμα ένα ερώτημα που πολλοί θέτουν πρώτο: τι σημαίνει τελικά η λέξη Emo και από πού έρχεται;

Το Emo είναι η σύντμηση του emotional, πιο ακριβώς του Emotional Hardcore ή Emocore. Στα ελληνικά σημαίνει δηλαδή απλώς συναισθηματικό. Ο όρος αρχικά δεν περιέγραφε μόδα, αλλά μουσική: Hardcore Punk, όπου τα κείμενα γίνονταν προσωπικά και η φωνή είχε άδεια να σπάσει. Συγκροτήματα όπως οι Rites of Spring θεωρούνται σημείο εκκίνησης.

Μόνο στα τέλη των 90s και κυρίως στα 00s το Emo έγινε ονομασία μόδας. Με συγκροτήματα που έπαιζαν σε μεγάλες αίθουσες ήρθε ένα αναγνωρίσιμο look, και με το look ήρθαν καταστήματα, labels και τελικά σχεδιαστές που το εξυπηρετούσαν. Πολλοί μουσικοί της σκηνής δεν αγάπησαν ποτέ τη λέξη. Θεωρούσαν ότι μετατρέπει ένα συναίσθημα σε συρτάρι.

Για τη μόδα αυτή η ιστορία είναι σημαντική. Τα ρούχα Emo ήταν πρώτα ρούχα σκηνής ανθρώπων χωρίς budget. Ό,τι φορούσαν αντιγράφηκε, και μόνο μετά σχεδίασε κάποιος κομμάτια που θα έμοιαζαν ακριβώς έτσι. Η σειρά ήταν: σκηνή, κοινό, label.

Τα 90s δείχνουν το look πριν από κάθε σχεδιαστή. Το επόμενο βήμα οδηγεί πίσω στα 70s, στο πρόσωπο που έκανε το Punk καν σκεπτό ως μόδα.

Η Vivienne Westwood δεν σχεδίασε το Emo. Χωρίς αυτήν όμως δεν θα υπήρχε η γλώσσα που μιλάει το Emo. Στα 70s είχε με τον Malcolm McLaren στο Λονδίνο ένα κατάστημα στην King's Road, που έγινε σημείο συνάντησης της Punk σκηνής. Εκεί κρεμόταν Bondage παντελόνια με ιμάντες ανάμεσα στα πόδια, μπλουζάκια με παραμάνες, σκισμένα πουλόβερ και καρό ύφασμα.

Αυτές οι λεπτομέρειες εμφανίζονται 30 χρόνια αργότερα στο Emo look σχεδόν ένα προς ένα. Οι ιμάντες στο παντελόνι, η βελόνα στο μπλουζάκι, το καρό στη φούστα, η σκόπιμα ανοιχτή ραφή. Το Emo έκανε το Punk της Westwood πιο μαλακό, το έκοψε στενότερα και το έβαψε σκουρότερα. Η γραμματική έμεινε η ίδια.

Σημαντική είναι και η στάση της: ρούχα ως δήλωση, όχι ως διακόσμηση. Ένα κομμάτι πρέπει να λέει κάτι, ακόμα κι όταν δείχνει χαλασμένο. Αυτός είναι ο πυρήνας που πήρε το Emo. Ένα σκισμένο μπλουζάκι εκεί δεν είναι ατύχημα, αλλά απόφαση.

Όποιος θέλει να φορέσει αυτή τη γραμμή σήμερα, δεν χρειάζεται κομμάτια αρχείου. Παραμάνα, ορατή ραφή, ξεβαμμένο ύφασμα: αυτά είναι τα σήματα που φτάνουν από το Λονδίνο μέσα από το mall μέχρι τα σημερινά fits.

Η Westwood έδωσε τη γλώσσα. Οι άνθρωποι όμως που έντυσαν πραγματικά το Emo στα 00s στεκόταν συχνά οι ίδιοι στη σκηνή.

Οι πιο καθοριστικοί σχεδιαστές Emo των 00s δεν ήταν απόφοιτοι σχολών μόδας, αλλά μουσικοί. Ήξεραν τι θέλει να φορέσει το κοινό τους, γιατί το φορούσαν οι ίδιοι. Τα labels τους γεννήθηκαν από το εμπόριο Merch και μεγάλωσαν, γιατί οι φαν δεν ήθελαν μόνο το συγκρότημα, αλλά όλο το look.

Ο Pete Wentz, μπασίστας των Fall Out Boy, ίδρυσε στα μέσα των 00s το Clandestine Industries. Τα hoodies με μοτίβα νυχτερίδας και τα στενά κοψίματα πέτυχαν ακριβώς αυτό που η σκηνή φορούσε έτσι κι αλλιώς. Ο Oli Sykes, τραγουδιστής των Bring Me the Horizon, ξεκίνησε στο Σέφιλντ το Drop Dead με έντονα, κομικσοειδή prints και σκούρο χιούμορ. Ο Travis Barker ίδρυσε το 1999 το Famous Stars and Straps, ο Mark Hoppus και ο Tom DeLonge το 2001 το Atticus.

Ο κανόνας στα labels μουσικών: αξιοπιστία πριν το κόψιμο. Αυτά τα κομμάτια δεν ήταν πάντα καλά ραμμένα, αλλά έρχονταν από μέσα. Ένα hoodie από το συγκρότημα που είδες live κουβαλούσε μια ιστορία που κανένα brand του mall δεν μπορούσε να δώσει.

Αυτό που είχαν κοινό αυτοί οι μουσικοί: σχεδίαζαν για ανθρώπους που έβλεπαν κάθε βράδυ μπροστά στη σκηνή. Η δεύτερη μεγάλη πηγή του look ήταν αντίθετα ένα label που είχε ξανασκεφτεί το παντελόνι στη Νέα Υόρκη πολύ πριν από το Emo.

Το Tripp NYC ιδρύθηκε στα 80s στη Νέα Υόρκη από τον Daang Goodman και εφοδίαζε πρώτα τη Punk και την κλαμπ σκηνή. Από τα τέλη των 90s το label κρεμόταν σε κάθε κατάστημα του mall που είχε Alternative ρούχα. Τα παντελόνια με ιμάντες, κρίκους D, αλυσίδες και φερμουάρ στα μπατζάκια έγιναν σύμβολο μιας ολόκληρης γενιάς.

Η προσέγγιση του Goodman ήταν απλή: το παντελόνι κουβαλάει το outfit. Πάνω αρκεί ένα μαύρο μπλουζάκι, όταν κάτω κρέμεται hardware. Αυτή τη στάθμιση την πήρε το Emo. Πολλά Emo looks των 00s αποτελούνταν από ένα λιτό πάνω μέρος και ένα παντελόνι που κάνει όλα τα υπόλοιπα.

Ταυτόχρονα το Tripp δείχνει πώς το Emo χειρίστηκε το Punk. Οι Bondage ιμάντες έρχονται από το κατάστημα της Westwood, αλλά το Tripp τους έκανε προσιτούς, κατάλληλους για κάθε μέρα και διαθέσιμους σε πολλά πλάτη. Το παντελόνι με ιμάντες πέρασε από δήλωση μιας μικρής σκηνής σε στάνταρ του mall.

Σήμερα η αρχή δουλεύει εξίσου καλά με φαρδύτερα κοψίματα. Τρουκς στη μέση, αλυσίδες στο πλάι, ξεβαμμένο denim με στάση: το παντελόνι μένει το σημείο όπου ένα Emo fit παίρνει τη σκληρότητά του.

Η Νέα Υόρκη και το Λονδίνο έδωσαν παντελόνι και γραμματική. Μια τρίτη, συχνά παραγνωρισμένη πηγή σκούρας νεανικής μόδας βρισκόταν την ίδια εποχή στην άλλη άκρη του κόσμου, στο Τόκιο.

Στο Τόκιο γεννήθηκε στα 90s μια γενιά σχεδιαστών που πήρε το Punk και το rock πιο σοβαρά από τα περισσότερα δυτικά labels. Ο Jun Takahashi ίδρυσε το Undercover και δούλευε με το μότο να φτιάχνει θόρυβο αντί για ρούχα. Οι συλλογές του ανακάτευαν Punk αναφορές, patchwork και σκοτεινό γραφικό σε κομμάτια που ήταν πιο πολύ τέχνη από Merch.

Ο Takahiro Miyashita διαμόρφωσε με το Number (N)ine ένα Grunge look που αναφερόταν ανοιχτά στον Kurt Cobain: ξεβαμμένα καρό πουκάμισα, στενά τζιν, χαλασμένα πλεκτά. Ο Nobuhiko Kitamura έφερνε με το Hysteric Glamour από τα 80s rock και pin-up γραφικό σε μπλουζάκια και jackets, δυνατά και σκόπιμα trashy.

Για το Emo look στη Γερμανία αυτά τα ονόματα σπάνια ήταν άμεσα ορατά, τα κομμάτια τους ήταν ακριβά και δυσεύρετα. Η επιρροή τους πέρασε από παρακαμπτήριες: μέσα από περιοδικά, μέσα από μουσικούς που τα φορούσαν, μέσα από labels που ξανάφτιαχναν τις ιδέες τους φθηνότερα. Η στενή, σκούρα, ελαφρά χαλασμένη σιλουέτα των 00s έχει εδώ μια από τις αφετηρίες της.

Αυτό που παίρνουμε από τους Ιάπωνες σχεδιαστές: χαλασμένο δεν σημαίνει φθηνό. Ένα ξεβαμμένο, στοχευμένα κατεστραμμένο κομμάτι μπορεί να είναι φτιαγμένο πιο ακριβά από ένα καινούριο. Ακριβώς αυτή η ακρίβεια στο φαινομενικά τυχαίο κάνει σήμερα ένα καλό Emo fit.

Τα ιαπωνικά labels έδειξαν ότι το Punk δουλεύει σε υψηλό επίπεδο. Στις αρχές των 00s η ευρωπαϊκή πασαρέλα ακολούθησε και πήρε ανοιχτά τη νεανική κουλτούρα.

Ο Raf Simons έχτισε την καριέρα του στις νεανικές κουλτούρες. Ο Βέλγος σχεδιαστής έδειχνε ήδη στα 90s στενές σιλουέτες, αναφορές σε σχολική στολή και σε συγκροτήματα. Η συλλογή του Riot Riot Riot του 2001 με layering, patches και κουκούλες θεωρείται η στιγμή όπου η υποκουλτούρα και η πασαρέλα συναντήθηκαν οριστικά.

Ο Alexander McQueen έδωσε το αξεσουάρ που διαμόρφωσε τα χρόνια Scene και Emo όσο σχεδόν κανένα άλλο: το κασκόλ με νεκροκεφαλή. Από το 2003 εμφανιζόταν παντού, σε συναυλίες, σε μουσικά βίντεο, στα φωτογραφικά θέματα των πρώτων χρόνων των social media. Υπήρχε σε αμέτρητα χρώματα, και σε ακόμα πιο πολλά αντίγραφα.

Αυτά τα δύο ονόματα δείχνουν πώς η επιρροή κυλούσε και στις δύο κατευθύνσεις. Οι σχεδιαστές κοίταζαν τη σκηνή, η σκηνή έπαιρνε πίσω τις λεπτομέρειές της. Σχεδόν κανένα Emo kid δεν φορούσε αληθινά κομμάτια πασαρέλας, αλλά το κόψιμο του hoodie, το μοτίβο στον λαιμό και το μήκος του παντελονιού έρχονταν στο τέλος συχνά από εκεί.

Ένα αξεσουάρ όπως το κασκόλ δείχνει πόσο μικρός μπορεί να είναι ο μοχλός. Συχνά αρκεί ένα μόνο κομμάτι στον λαιμό, στη ζώνη ή στην τσάντα, για να αγκυρώσει ένα λιτό outfit καθαρά στη γωνιά του Emo.

Αυτό ισχύει σήμερα περισσότερο από ποτέ. Σταυρός στη ζώνη, μενταγιόν στο παντελόνι, μια λεπτομέρεια με στάση: τα μικρά κομμάτια κουβαλούν τη γραφή που παλιότερα κουβαλούσε το κασκόλ.

Μέχρι τώρα έπεφταν κυρίως αντρικά ονόματα. Ωστόσο σχεδιάστριες διαμόρφωσαν το σκούρο, επαναστατικό look τουλάχιστον εξίσου, και πολλοί ρωτούν στοχευμένα για αυτές.

Στις πιο διάσημες σχεδιάστριες της ιστορίας της μόδας ανήκουν η Coco Chanel, η Vivienne Westwood, η Rei Kawakubo, η Miuccia Prada και η Ann Demeulemeester. Για τη σκούρα, υποκουλτουρική μόδα τρεις από αυτές είναι ιδιαίτερα σημαντικές: η Westwood για το Punk, η Kawakubo για την αποδόμηση και η Demeulemeester για μια σκοτεινή, ποιητική αυστηρότητα.

Η Rei Kawakubo έφερε με το Comme des Garçons στις αρχές των 80s στο Παρίσι το μαύρο, τις τρύπες και τα ασύμμετρα κοψίματα στην πασαρέλα. Οι κριτικοί τότε το ονόμασαν φτώχεια. Για όλες τις μετέπειτα σκούρες υποκουλτούρες έγινε άδεια να κατανοήσουν το χαλασμένο και το μαύρο ως στυλ. Η Ann Demeulemeester από την Αμβέρσα συνδύασε μακριά, μαύρα στρώματα με rock και ποιητικές αναφορές.

Στο Emo look αυτές οι σχεδιάστριες δεν εμφανίζονται ως label, αλλά ως αρχή. Το μαύρο χωρίς δικαιολογία, η σκέψη σε στρώματα, η σκόπιμα ατελείωτη άκρη. Και σε αυτό προστίθενται οι πολλές γυναίκες της σκηνής οι ίδιες, που συνέθεσαν τα outfits τους από μεταχειρισμένα κομμάτια, καλσόν δίχτυ και μπλουζάκια συγκροτημάτων και έτσι όρισαν πρώτες το γυναικείο Emo look.

Όποιος θέλει να χτίσει το look κατά κατηγορία αντί κατά όνομα, ξεκινάει καλύτερα από τα τέσσερα δομικά στοιχεία που επιστρέφουν σε όλους τους σχεδιαστές: πάνω μέρος, παντελόνι, jacket και μικρά κομμάτια.

Τα μεγάλα ονόματα είναι δεδομένα. Ενδιαφέρον έχει ποιος γράφει τη γραφή του Emo σήμερα παρακάτω, γιατί η γενιά που ήταν νέα στα 00s σχεδιάζει πια η ίδια.

Ένα καλό παράδειγμα είναι το Trashy Clothing από το Αμμάν, που ιδρύθηκε από τον Shukri Lawrence και τον Omar Braika. Το label δουλεύει με ειρωνεία, πολιτική και κουλτούρα του διαδικτύου. Το 2019 αφιέρωσε μια συλλογή στα Emo kids των 00s: ανθρώπους που βρήκαν τη μουσική τους, τις φωτογραφίες τους και τη σκηνή τους online, μακριά από τα malls στην Καλιφόρνια.

Αυτό δείχνει πώς μετατοπίστηκε ο σχεδιασμός Emo. Παλιότερα το look έρχονταν από λίγες πόλεις και μοιραζόταν μέσα από καταστήματα. Σήμερα γεννιέται οπουδήποτε κάποιος έχει διαδίκτυο. Οι σχεδιαστές δεν πιάνουν πια μια τοπική σκηνή, αλλά μια κοινή ανάμνηση από το MySpace, φωτογραφίες webcam και ξεβαμμένα μπλουζάκια συγκροτημάτων.

Δίπλα σε αυτό υπάρχουν πολλά μικρά labels που εξυπηρετούν Emo, Goth και Grunge μαζί. Πουλάνε σχεδόν μόνο online, δουλεύουν με μικρές σειρές και αντιδρούν γρήγορα σε ό,τι εμφανίζεται στο TikTok ή σε μουσικά βίντεο. Ο σχεδιαστής είναι συχνά ταυτόχρονα φωτογράφος, μοντέλο και ιδιοκτήτης του shop.

Τα brands και οι σχεδιαστές είναι δύο πλευρές της ίδιας ιστορίας. Για το πιο πάνω στρώμα του outfit ισχύει στους νέους ο ίδιος κανόνας όπως στους παλιούς: ένα jacket με καθαρή φόρμα νικάει κάθε λογότυπο.

Γι' αυτό οι σημερινοί σχεδιαστές Emo σκέφτονται συχνά σε sets. Jacket και παντελόνι από ένα κομμάτι, σκούρα χρώματα, ιμάντες και τσέπες που δεν είναι μόνο διακόσμηση. Αυτή είναι η λογική του Tripp, απλώς προεκτεταμένη προς τα πάνω.

Με τους νέους σχεδιαστές ήρθε και μια νέα γλώσσα για τη σκηνή. Πολλοί που δείχνουν έτσι σήμερα, δεν θα έλεγαν πια τον εαυτό τους Emo.

Σήμερα τους Emos τους λένε συνήθως απλώς Emo, συχνά με προσθήκη: Emo Revival, Gen-Z-Emo ή Alt. Όποιος φοράει το look online, ονομάζεται συχνά E-Girl ή E-Boy. Ο όρος Scene στέκεται για την πιο πολύχρωμη εκδοχή των τελών των 00s. Πολλοί λένε απλώς Alt Fashion, όταν εννοούν Emo, Goth και Grunge μαζί.

Οι ονομασίες άλλαξαν, ο κώδικας σχεδόν καθόλου. Σκούρα μαλλιά, στενά ή φαρδιά παντελόνια με hardware, μπλουζάκια συγκροτημάτων, eyeliner, αλυσίδα στη ζώνη. Νέο είναι κυρίως πόσο ανοιχτά γίνεται η ανάμειξη. Ένα σημερινό Emo outfit μπορεί να έχει Techwear τσάντες, Y2K denim ή Goth κοσμήματα, χωρίς να χάσει την προέλευσή του.

Σειρές πάρτι όπως το Emo Nite, που από τα μέσα των 2010s τρέχουν σε πολλές πόλεις, έδειξαν ότι η παλιά γενιά δεν έβγαλε ποτέ εντελώς το look της. Και η νέα γενιά το φοράει, χωρίς να έχει ζήσει η ίδια τα χρόνια του mall. Για τους σχεδιαστές αυτό σημαίνει: σχεδιάζουν για ανάμνηση και για περιέργεια ταυτόχρονα.

Όπως και να το λένε: το look ακολουθεί ακόμα τους κανόνες που έθεσαν οι σχεδιαστές από τη Westwood μέχρι τον Wentz. Αυτούς τους κανόνες μπορείς να τους εφαρμόσεις άμεσα.

Από όλη την ιστορία των σχεδιαστών βγαίνουν λίγοι, καθαροί κανόνες. Πρώτον: ένα σημείο κουβαλάει το outfit. Στο Tripp ήταν το παντελόνι, στον McQueen το κασκόλ, στον Wentz το hoodie. Δεύτερον: το χαλασμένο επιτρέπεται, όταν δείχνει θελημένο. Τρίτον: το μαύρο είναι η βάση, το χρώμα έρχεται σε μικρές δόσεις.

Τέταρτον: ανακάτεψε επίπεδα. Ένα κομμάτι με αξίωση σχεδιαστή, τα υπόλοιπα λιτά. Έτσι το έκαναν πάντα τα Emo kids, με μια καλή ζώνη και ένα μπλουζάκι από τον πάγκο του Merch. Ένα ολοκληρωμένο look από μία μόνο πηγή δείχνει σαν κατάλογος, όχι σαν άνθρωπος.

Το συχνότερο λάθος στην ανακατασκευή είναι πολλά μαζί. Όποιος φοράει όλες τις αναφορές ταυτόχρονα, δεν δείχνει σχεδιαστής, αλλά κατάστημα αποκριάτικων. Τα παρακάτω λάθη τα βλέπουμε συχνότερα.

Όποιος αποφεύγει αυτά τα λάθη, δεν χρειάζεται budget σχεδιαστή. Η γραφή βρίσκεται στο κόψιμο, στη στάθμιση και σε μία μόνο καθαρή λεπτομέρεια.

Σχεδόν όλοι οι σχεδιαστές Emo ξεκίνησαν μικροί. Η Westwood με ένα κατάστημα, ο Wentz και ο Sykes με Merch, το Trashy Clothing με το Instagram. Η είσοδος στη μόδα της σκηνής περνάει μέχρι σήμερα σπάνια από τη μεγάλη σχολή μόδας, αλλά από δικά σου κομμάτια που θέλουν και άλλοι.

Ο κλασικός δρόμος: αλλάζεις μεταχειρισμένα κομμάτια, τυπώνεις μπλουζάκια, ράβεις patches, δείχνεις τα αποτελέσματα online. Όποιος θέλει να μάθει κόψιμο και υλικό, βρίσκει μαθήματα σε σχολές μόδας και λαϊκά πανεπιστήμια. Σημαντικότερη από το πιστοποιητικό είναι όμως η εγγύτητα στη σκηνή: συναυλίες, φόρουμ, οι άνθρωποι που φοράνε πραγματικά το look.

Όποιος ασχολείται σοβαρά με τον σχεδιασμό Emo, πρέπει να ξέρει την ιστορία που περάσαμε εδώ. Όχι για να την αντιγράψει, αλλά για να ξέρει ποιες λεπτομέρειες έχουν σημασία. Ένας ιμάντας στο παντελόνι δεν είναι ποτέ μόνο ένας ιμάντας.

Για το δικό σου look ισχύει το ίδιο όπως για το δικό σου label: ξεκίνα με ένα κομμάτι που δίνει την κατεύθυνση, και χτίσε τα υπόλοιπα γύρω του. Ένα washed tee και ένα σκληρό γιλέκο αρκούν ως βάση.

Στο τέλος οι ερωτήσεις που εμφανίζονται συχνότερα για τους σχεδιαστές Emo, απαντημένες σύντομα και άμεσα, χωρίς παράκαμψη από όλη την ιστορία.

Τα ονόματα αλλάζουν, οι φόρμες μένουν. Όποιος ξέρει από πού έρχεται μια λεπτομέρεια, τη φοράει με περισσότερη ησυχία και μπορεί να τη χρησιμοποιήσει στοχευμένα.