Emo Fashion Brands: Οι μάρκες πίσω από το Emo look

Ένα Σάββατο στο εμπορικό κέντρο, 2006. Μπροστά στο μόνο κατάστημα με μαύρη πρόσοψη στέκονται πέντε άτομα με την ίδια φράντζα και διαφορετικά μπλουζάκια συγκροτημάτων. Μέσα παίζει ένα άλμπουμ που έξω δεν το ξέρει κανείς. Στο ταμείο υπάρχουν ζώνες με τρουκς, περικάρπια και κονκάρδες, στον τοίχο κρέμονται καρό παντελόνια με καδένες. Όποιος βγαίνει από εδώ δεν φοράει μόδα. Φοράει ταυτότητα, και στην ετικέτα υπάρχει ένα όνομα που το αναγνωρίζουν όλοι στη σειρά.

Τα Emo Fashion Brands είναι τα labels, τα καταστήματα και οι μάρκες συγκροτημάτων που τροφοδοτούν το Emo look με ρούχα από τα 2000s: από αλυσίδες εμπορικών όπως Hot Topic και Tripp NYC, στα labels μουσικών όπως Drop Dead και Atticus, μέχρι τις σημερινές Alt μάρκες όπως Killstar και Disturbia. Προστίθενται τα basics από Vans, Converse και Dickies. Το ίδιο το στιλ το εξηγεί ο οδηγός μας Emo Fashion, εδώ μιλάμε για τα ονόματα πίσω του.

Πριν περάσουμε τις μάρκες μία προς μία, αξίζει μια ματιά στο γιατί ακριβώς το Emo κρέμεται τόσο δυνατά από ονόματα. Λίγες υποκουλτούρες όρισαν τα ρούχα τους τόσο συνεπώς μέσω συγκεκριμένων καταστημάτων, συγκροτημάτων και ετικετών, και λίγες έδειξαν αργότερα τόσο καθαρά ότι το look δουλεύει εξίσου καλά χωρίς αυτές τις ετικέτες.

Το Emo ξεκίνησε ως μουσική, όχι ως μόδα. Στα 80s και στα 90s η σκηνή φορούσε ό,τι κρεμόταν στο κατάστημα μεταχειρισμένων: ζακέτες, ξεβαμμένα τζιν, μπλουζάκια συγκροτημάτων από τη συναυλία. Τα ονόματα μαρκών δεν έπαιζαν ρόλο, μάλλον το αντίθετο. Όποιος φορούσε λογότυπο φαινόταν ύποπτος. Μόνο όταν ο ήχος γλίστρησε στα charts στις αρχές των 2000s δημιουργήθηκε αγορά, και με την αγορά ήρθαν οι μάρκες.

Η αλλαγή έγινε γρήγορα. Συγκροτήματα όπως My Chemical Romance, Fall Out Boy ή Taking Back Sunday έπαιζαν ξαφνικά στη μουσική τηλεόραση, και μαζί τους μετακόμισε μια πολύ συγκεκριμένη εικόνα στα παιδικά δωμάτια: στενά μαύρα τζιν, εφαρμοστά μπλουζάκια συγκροτημάτων, ζώνες με τρουκς, καρό μοτίβο, μια πλαϊνή χωρίστρα που καλύπτει το ένα μάτι. Αυτή η εικόνα ήταν αντιγράψιμη. Και ό,τι είναι αντιγράψιμο μπορεί να πουληθεί.

Έτσι μετατοπίστηκε το ερώτημα. Παλιά μετρούσε ποιο συγκρότημα ακούς. Τώρα μετρούσε επιπλέον από πού αγοράζεις τα πράγματά σου. Το κατάστημα έγινε μέρος της ένταξης, η ετικέτα σήμα αναγνώρισης. Ένα μπλουζάκι από συγκεκριμένη μάρκα συγκροτήματος έλεγε περισσότερα από κάθε δήλωση, γιατί έδειχνε ότι ξέρεις τη μουσική πίσω του. Ακριβώς από αυτή τη λογική μπορούν να ταξινομηθούν οι Emo μάρκες μέχρι σήμερα: κατά εγγύτητα στη μουσική.

Τα τρία κύματα επικαλύπτονται, αλλά το καθένα έχει τον δικό του χαρακτήρα. Τα καταστήματα των εμπορικών έκαναν το look διαθέσιμο. Τα labels των συγκροτημάτων το έκαναν αξιόπιστο. Οι σημερινές Alt μάρκες το κάνουν διεθνές και παραγγέλσιμο online. Όποιος θέλει να καταλάβει ποιες μάρκες φοράνε οι Emos, πρέπει να ξέρει και τα τρία.

Η ειλικρινής απάντηση: οι Emos φοράνε λιγότερες μάρκες από όσες νομίζει κανείς, αλλά οι λίγες είναι επιλεγμένες πολύ συνεπώς. Κάτω στέκονται σχεδόν πάντα Vans ή Converse, συχνά τελείως λιωμένα, μερικές φορές ζωγραφισμένα με μαρκαδόρο. Το παντελόνι είναι στενό μαύρο τζιν ή ένα Dickies, αργότερα και το bondage παντελόνι από Tripp NYC με καδένες και λουριά. Πάνω κάθεται ένα μπλουζάκι συγκροτήματος, αγορασμένο στον πάγκο merch ή στο Hot Topic, και από πάνω ένα hoodie με φερμουάρ.

Προστίθενται τα labels των μουσικών. Το Drop Dead, που ίδρυσε ο τραγουδιστής των Bring Me the Horizon Oli Sykes στο Σέφιλντ, σήμαινε πολύχρωμα, κομικοειδή prints με σκοτεινό χιούμορ. Το Atticus, το label του Tom DeLonge και του Mark Hoppus από τον κύκλο των Blink-182, έδινε hoodies και μπλουζάκια με καθαρή Pop-Punk αναφορά. Το Famous Stars and Straps του ντράμερ Travis Barker έφερε αγκράφες ζωνών και καπέλα στη σκηνή. Όποιος φορούσε τέτοια κομμάτια δεν έδειχνε μόνο γούστο, αλλά γνώση.

Στα αξεσουάρ η μάρκα ήταν συχνά αδιάφορη, η φόρμα όμως όχι. Ζώνες με τρουκς, περικάρπια, κονκάρδες στην τσάντα ώμου, καδένες στο παντελόνι. Πολλά από αυτά τα κομμάτια ήρθαν από τα ίδια καταστήματα των εμπορικών ή από το παζάρι, και ακριβώς αυτό το μείγμα λίγων καθαρών labels και πολλού ανώνυμου φτιάχνει το Emo look μέχρι σήμερα. Η μάρκα ήταν σήμα, ποτέ υποχρέωση.

Το μοτίβο πίσω είναι απλό. Όσο πιο κοντά ήταν μια μάρκα στη μουσική, τόσο πιο αξιόπιστη θεωρούνταν. Όσο πιο μακριά, τόσο πιο έντονα γινόταν στολή του εμπορικού. Αυτή η έντaση διατρέχει ολόκληρη την ιστορία των Emo μαρκών, και εξηγεί γιατί μερικά ονόματα απολαμβάνουν σεβασμό μέχρι σήμερα και άλλα εμφανίζονται μόνο ως νοσταλγία.

Το Hot Topic είναι το όνομα που δεν το προσπέρασε κανείς στα 2000s. Η αλυσίδα ξεκίνησε στα τέλη των 80s στην Καλιφόρνια και έγινε σημείο αναφοράς για όλα όσα ήταν δυνατά, μαύρα και συνδεδεμένα με μουσική. Μπλουζάκια συγκροτημάτων, κονκάρδες, ζώνες με τρουκς, ριγέ μανίκια και μακιγιάζ βρίσκονταν εκεί δίπλα δίπλα. Για πολλούς νέους το Hot Topic ήταν το πρώτο μέρος όπου το Emo δεν φαινόταν μυστικό της σκηνής, αλλά ράφι.

Το Tripp NYC, ένα label από τη Νέα Υόρκη, έδωσε το δεύτερο σήμα αναγνώρισης: το παντελόνι. Φαρδιές ή στενές κοπές με λουριά, κρίκους D, καδένες και φερμουάρ, κάπου μεταξύ Punk και Goth. Στο Emo και Scene κύμα αυτά τα παντελόνια έγιναν το statement κομμάτι που έκανε ένα λιτό μπλουζάκι συγκροτήματος αμέσως πιο δυνατό. Όποιος φορούσε παντελόνι Tripp χρειαζόταν λίγα πάνω.

Δίπλα υπήρχε μια ολόκληρη σειρά μικρότερων ονομάτων που κρεμόταν στα ίδια καταστήματα. Το Iron Fist από την Καλιφόρνια βασίστηκε σε νεκροκεφαλές και γραφικά κόμικς. Το Glamour Kills ήρθε από τη γωνιά του Pop-Punk και ήταν παρόν στις συναυλίες. Το Abbey Dawn, το label της Avril Lavigne, έφερε καρό, αστέρια και ροζ στο τμήμα των κοριτσιών. Η Emily the Strange, στην ουσία φιγούρα κόμικς με μαύρη γάτα, κατέληξε σε τσάντες, μπλουζάκια και κασετίνες.

Αυτό που χαρακτηρίζει αυτή την εποχή είναι η διαθεσιμότητά της. Για πρώτη φορά μπορούσες να αγοράσεις Emo χωρίς να ξέρεις δισκάδικο ή κλαμπ σε υπόγειο. Αυτό ήταν ταυτόχρονα η επιτυχία και το πρόβλημά της. Το look έγινε προσιτό, αλλά και εναλλάξιμο. Ακριβώς γι' αυτό η σκηνή χωρίζει μέχρι σήμερα το μπλουζάκι από τον πάγκο merch και το μπλουζάκι από το εμπορικό, ακόμα κι αν και τα δύο δείχνουν ίσως το ίδιο συγκρότημα.

Όποιος θέλει να καταλάβει πώς συνδυάζονταν αυτές οι μάρκες στην καθημερινότητα, βρίσκει τα αντίστοιχα outfits στο άρθρο της δεκαετίας. Τα labels εδώ είναι οι προμηθευτές, τα outfits εκεί η εφαρμογή.

Οι πιο αξιόπιστες Emo μάρκες ήρθαν απευθείας από συγκροτήματα. Αυτό έχει λογική, γιατί η σκηνή δεν εμπιστευόταν ό,τι μύριζε βιομηχανία. Ένα label που είχε ιδρύσει ο ίδιος ένας μουσικός, αντίθετα, έμοιαζε με προέκταση του δίσκου. Δεν αγόραζες μόδα, στήριζες κάποιον που άκουγες ούτως ή άλλως.

Το Drop Dead είναι το πιο γνωστό παράδειγμα. Ο Oli Sykes ξεκίνησε το label στα μέσα των 2000s στο Σέφιλντ, και τα prints ξεχώρισαν αμέσως: έντονα χρώματα, τέρατα, cartoon αισθητική, ανακατεμένα με έναν συνειδητά μακάβριο υπότονο. Αυτό ταίριαζε ιδανικά στη φάση Scene, όταν το Emo έγινε πιο πολύχρωμο και πιο δυνατό. Το Drop Dead έδειξε ότι το Emo δεν πρέπει να είναι μόνο μαύρο, όσο ο τόνος μένει σκοτεινός.

Το Atticus ανήκε στην Pop-Punk πλευρά. Ο Tom DeLonge και ο Mark Hoppus ίδρυσαν το label στις αρχές των 2000s, τα κομμάτια ήταν μάλλον Skate παρά Goth: hoodies, μπλουζάκια, καπέλα με μικρά, ακριβή γραφικά. Ο DeLonge ήταν επιπλέον πίσω από το Macbeth, μια μάρκα παπουτσιών που συνέδεε Skate σιλουέτες με σκοτεινά, λιτά χρώματα. Το Famous Stars and Straps του Travis Barker συμπλήρωσε την τριάδα από τον κύκλο των Blink-182.

Και μετά υπήρχε αυτό που δεν είναι μάρκα με την κλασική έννοια: το merch των συγκροτημάτων. Για πολλούς Emos το μπλουζάκι από τη συναυλία ήταν πιο σημαντικό από κάθε label. Ήταν απόδειξη ότι ήσουν εκεί. Συχνά αγοραζόταν μικρότερο για να κάθεται εφαρμοστά, συχνά φοριόταν τόσο καιρό μέχρι να σπάσει η στάμπα. Αυτή η ιδέα του merch είναι μέχρι σήμερα ο πυρήνας κάθε ειλικρινούς Emo outfit, και εξηγεί γιατί ακριβώς τα πάνω κομμάτια κρατούν το look.

Αν σήμερα δεν βρεις αυθεντικό μπλουζάκι συγκροτήματος από το 2006, πάρε ένα πάνω κομμάτι με την ίδια δράση: εφαρμοστή κοπή, σκοτεινό, με εμφανή ίχνη χρήσης ή με μια λεπτομέρεια που σπάει. Η μάρκα εδώ είναι δευτερεύουσα, η στάση του κομματιού όχι.

Μια καθαρή λίστα ονομάτων βοηθάει λίγο, γιατί οι Emo μάρκες καλύπτουν πολύ διαφορετικές δουλειές. Μερικές δίνουν το παντελόνι, μερικές μόνο το παπούτσι, μερικές την αίσθηση ότι ανήκεις στη σωστή σκηνή. Πιο λογικό είναι να ταξινομήσεις την Emo Fashion Brands List κατά ρόλο. Τότε βλέπεις γρήγορα ποιο κενό στη ντουλάπα σου γεμίζει ποιο είδος μάρκας.

Η λίστα δείχνει επίσης γιατί ένα καλό Emo look σπάνια αποτελείται από μία μόνο μάρκα. Ένα outfit που έρχεται ολόκληρο από ένα label μοιάζει γρήγορα με κατάλογο. Το μείγμα ενός statement κομματιού, ειλικρινών basics και ενός ανώνυμου εύρημα είναι αυτό που δουλεύει στη σκηνή από πάντα.

Πρακτικά σημαίνει: επένδυσε εκεί όπου μετράει η φόρμα, δηλαδή στο παντελόνι και στο μπουφάν. Κόψε εκεί όπου η φθορά ανήκει στο look, δηλαδή στα παπούτσια και στα μπλουζάκια. Και άσε τα αξεσουάρ να τρέχουν χωρίς label, γιατί μια ζώνη με τρουκς δείχνει μετά από δύο χρόνια χρήσης εξίσου καλή σε κάθε μάρκα.

Μετά το τέλος του μεγάλου Emo κύματος γύρω στο 2010 πολλά από τα παλιά ονόματα χάθηκαν από τη ματιά. Μερικά labels σταμάτησαν, άλλα πουλήθηκαν ή ανακατασκευάστηκαν. Στο κενό μπήκαν Alt μάρκες που μεγάλωσαν online και δεν υπηρετούσαν πια το Emo απομονωμένα, αλλά ως μέρος ενός ευρύτερου φάσματος από Goth, Grunge, Punk και Witchy αισθητική.

Το Killstar από τη Μεγάλη Βρετανία σημαίνει αποκρυφιστικά μοτίβα, πεντάγραμμα και σκοτεινά basics, μάλλον Goth παρά Emo, αλλά με μεγάλη τομή στο κοινό. Το Disturbia, επίσης βρετανικό, βασίζεται σε γραφικά prints, σλόγκαν και μια ελαφρώς ειρωνική στάση που θυμίζει την εποχή του Drop Dead. Το Punk Rave από την Κίνα δίνει σύνθετες κοπές με αγκράφες, λουριά και στρώσεις που βρίσκονται πιο κοντά στην παλιά λογική του Tripp παρά στη σύγχρονη fast fashion.

Αυτό που άλλαξε είναι ο τόπος. Οι Emo μάρκες δεν κρέμονται σήμερα σε ένα μόνο κατάστημα στο εμπορικό κέντρο, αλλά σε online καταστήματα, σε feeds κοινωνικών δικτύων και σε εφαρμογές μεταχειρισμένων. Αυτό κάνει τη σκηνή μεγαλύτερη και πιο διεθνή, αλλά και πιο δυσανάγνωστη. Όποιος παλιά ήξερε πού πηγαίνει το Σάββατο, σήμερα σκρολάρει δεκάδες labels που μοιάζουν όλα παρόμοια.

Ακριβώς αυτή η δυσαναγνωσία κάνει την κοπή πιο σημαντική από το όνομα. Η νέα γενιά ψάχνει λιγότερο τη σωστή ετικέτα και πιο πολύ το σωστό κομμάτι: το παντελόνι με τη σωστή πτώση, το πάνω κομμάτι με τη σωστή λεπτομέρεια. Ακριβώς εκεί ξεκινάμε κι εμείς. Η Fūga δεν είναι Emo μάρκα με την κλασική έννοια, αλλά τα Gothic και Opium κομμάτια μας υπηρετούν τις ίδιες φόρμες που χρειάζεται το Emo look.

Το Emo ήταν από την αρχή μία από τις πιο διαπερατές υποκουλτούρες όσον αφορά το φύλο. Τα αγόρια φορούσαν eyeliner και στενά τζιν από το γυναικείο τμήμα, τα κορίτσια φορούσαν μπλουζάκια συγκροτημάτων σε αντρικά μεγέθη και Converse. Παρόλα αυτά υπήρχαν μάρκες που απευθύνονταν πιο έντονα σε μία πλευρά. Στα Women Emo Fashion Brands των 2000s ξεχώρισαν τα Abbey Dawn, Iron Fist και Emily the Strange: καρό, νεκροκεφαλές, αστέρια, ριγέ καλσόν, κοντές φούστες με καδένες.

Σήμερα labels όπως Killstar και Disturbia υπηρετούν έντονα ένα γυναικείο κοινό, με φορέματα, φούστες, λεπτομέρειες κορσέ και πλατφόρμες από μάρκες όπως Demonia. Για τους άντρες το look έτρεχε και τρέχει μάλλον μέσω Skate και labels συγκροτημάτων: Atticus, Famous Stars and Straps, Dickies, Vans. Η διαφορά βρίσκεται λιγότερο στη μάρκα και πιο πολύ στην κοπή. Το ίδιο στενό μαύρο παντελόνι δουλεύει για τους δύο.

Αν αγοράζεις για σένα, αξίζει να δεις και τα δύο τμήματα. Πολλά από τα καλύτερα Emo κομμάτια κρέμονται στην άλλη πλευρά, γιατί η κοπή εκεί είναι πιο στενή, πιο φαρδιά ή πιο μακριά. Έτσι ήταν στα 2000s, και δεν είναι διαφορετικά σήμερα.

Το Emo μοιράζεται παραδοσιακά τις μάρκες του με δύο γείτονες: Punk και Goth. Οι Punks φορούσαν Dr. Martens, δερμάτινα μπουφάν, καρό παντελόνια και patches συγκροτημάτων, συχνά ραμμένα μόνοι τους. Οι μάρκες έπαιζαν εκεί ακόμα μικρότερο ρόλο από το Emo, γιατί το do-it-yourself ήταν μέρος της στάσης. Όπου το Punk φορούσε μάρκα, ήταν συνήθως ένα παπούτσι ή ένα μπουφάν που απλά κρατούσε.

Οι Goths στράφηκαν μάλλον σε εξειδικευμένα labels με σύνθετες κοπές, βελούδο, δαντέλα και κορδόνια, αργότερα σε online Alt μάρκες όπως Killstar ή Punk Rave. Οι μπότες πλατφόρμα από Demonia και New Rock έγιναν σταθερά μεγέθη. Το Emo πήρε κάτι από τις δύο πλευρές: από το Punk τα τρουκς και τη στάση, από το Goth το μαύρο και τη μελαγχολία. Ακριβώς γι' αυτό πολλά ονόματα εμφανίζονται σε όλες τις τρεις σκηνές.

Η επικάλυψη μεταξύ Mall Goth και Emo είναι ιδιαίτερα μεγάλη, γιατί και τα δύο ήρθαν από τα ίδια καταστήματα. Όποιος θέλει να καταλάβει την Goth πλευρά της ίδιας εποχής, βρίσκει εκεί τον αντίστοιχο χάρτη μαρκών. Για το Emo μετράει πάνω από όλα μία κατηγορία από τη γειτονιά: το παντελόνι.

Λουριά, καδένες, τρουκς, αγκράφες. Αυτό που ξεκίνησε στο Tripp NYC είναι μέχρι σήμερα η πιο γρήγορη συντόμευση προς το Emo ή Punk look. Ένα μόνο παντελόνι με hardware αλλάζει ένα λιτό μπλουζάκι τελείως, και δουλεύει τόσο σε στενή όσο και σε φαρδιά φόρμα.

Συνδύασε τέτοια κομμάτια με ένα ήσυχο πάνω κομμάτι. Το παντελόνι μιλάει αρκετά δυνατά, και ακριβώς αυτή η αντίθεση ήταν ήδη στην εποχή του εμπορικού το τρικ πίσω από τα καλύτερα outfits.

Παλιά η απάντηση ήταν: στο κατάστημα του εμπορικού, στον πάγκο merch και στο κατάστημα μεταχειρισμένων. Σήμερα η αγορά μοιράζεται σε σαφώς περισσότερα μέρη. Τα μπλουζάκια συγκροτημάτων έρχονται όπως πριν κατά προτίμηση από τη συναυλία ή από το επίσημο κατάστημα του συγκροτήματος. Basics όπως Vans, Converse ή Dickies τα αγοράζεις στο κανονικό κατάστημα παπουτσιών ή workwear. Για τα καθαυτό Emo κομμάτια, δηλαδή παντελόνια με hardware, εφαρμοστά σκοτεινά πάνω κομμάτια και μπουφάν, τα εξειδικευμένα online καταστήματα έγιναν ο πιο σημαντικός δρόμος.

Προστίθενται εφαρμογές μεταχειρισμένων και παζάρια, όπου εμφανίζονται αληθινά κομμάτια από τα 2000s. Ένα αυθεντικό μπλουζάκι Drop Dead ή ένα παλιό παντελόνι Tripp είναι εκεί μερικές φορές πιο φθηνό από ένα νέο κομμάτι, και φέρνει την πατίνα μαζί του. Όποιος έχει υπομονή, χτίζει έτσι μια ντουλάπα που δείχνει αληθινή ιστορία αντί για νέα αγορά.

Αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό συμπέρασμα για όποιον ξεκινάει σήμερα: δεν πρέπει να αγοράζεις σε συγκεκριμένο κατάστημα για να ανήκεις. Πρέπει μόνο να ξέρεις ποια φόρμα πρέπει να έχει ένα κομμάτι. Σε μας βρίσκεις τις Emo κατηγορίες ταξινομημένες κατά κομμάτι, ώστε να γεμίσεις στοχευμένα το κενό που έχει τώρα το outfit σου.

Όπου κι αν ξεκινήσεις: άρχισε με το κομμάτι που κάνει τη μεγαλύτερη διαφορά. Συνήθως είναι το παντελόνι ή το μπουφάν, γιατί και τα δύο ορίζουν τη σιλουέτα περισσότερο από κάθε μπλουζάκι.

Το Emo δεν ήταν ποτέ ακριβό look, και δεν πρέπει να είναι ούτε σήμερα. Η πιο φθηνή πηγή μένει τα μεταχειρισμένα. Στενά μαύρα τζιν, καρό πουκάμισα, hoodies και Converse υπάρχουν σε παζάρια και σε εφαρμογές σε μεγάλες ποσότητες, γιατί το κύμα των 2000s παρήγαγε αμέτρητα. Όποιος ψάχνει εκεί, βρίσκει τη βάση με λίγα χρήματα.

Ο δεύτερος κανόνας οικονομίας αφορά τη κατανομή. Αγόρασε basics φθηνά και δώσε το budget σε ένα ή δύο κομμάτια που ορίζουν το look. Ένα καλό μπουφάν ή ένα παντελόνι με hardware το φοράς χρόνια, ένα φθηνό μπλουζάκι με τυπωμένο λογότυπο σπάνια περισσότερο από μια σεζόν. Ακριβώς στα μπουφάν αξίζει η ποιότητα, γιατί σχηματίζουν την πιο πάνω στρώση και φαίνονται πιο πολύ.

Προσοχή χρειάζεται στις εξαιρετικά φθηνές online προσφορές που δείχνουν ακριβώς σαν γνωστές Emo μάρκες. Συχνά δεν ταιριάζει ούτε το ύφασμα ούτε η κοπή, και το κομμάτι διαλύεται μετά το πρώτο πλύσιμο. Καλύτερα ένα ειλικρινές ανώνυμο κομμάτι με καλή πτώση παρά μια κακή αντιγραφή με λάθος ετικέτα.

Με αυτή τη λογική χτίζεις σε λίγα βήματα μια ντουλάπα που δείχνει Emo, χωρίς να πρέπει να αγοράσεις εκ των υστέρων κάθε ετικέτα των 2000s. Το μπουφάν είναι το κομμάτι που μένει πιο πολύ, και ακριβώς εκεί αξίζει μια πιο προσεκτική ματιά.

Ένα σετ με μπουφάν δίνει πάνω και κάτω την ίδια σκοτεινή γραμμή με μία κίνηση. Φόρα τα κομμάτια ξεχωριστά αν θέλεις πιο πολλούς συνδυασμούς, ή μαζί αν το look πρέπει να δείχνει κλειστό.

Όποιος ψάχνει Emo Fashion Brands στο Reddit, καταλήγει σε μεγάλα threads σε φόρουμ Alt fashion, και οι απαντήσεις ακολουθούν σχεδόν πάντα το ίδιο μοτίβο. Πρώτον: μεταχειρισμένα πρώτα. Δεύτερον: αγόρασε μπλουζάκια συγκροτημάτων απευθείας από το συγκρότημα. Τρίτον: Vans, Converse και Dickies ως βασικός εξοπλισμός. Μόνο μετά πέφτουν τα καθαυτό ονόματα labels όπως Tripp NYC, Killstar, Disturbia ή Punk Rave.

Είναι αξιοσημείωτο πόσο συχνά η κοινότητα προειδοποιεί για υπερβολική εστίαση σε μάρκες. Πολλοί γράφουν ότι βρήκαν τα καλύτερα κομμάτια τους χωρίς ετικέτα, σε thrift store, στη ντουλάπα μεγαλύτερων αδελφών ή ραμμένα ξανά από τους ίδιους. Άλλοι τονίζουν ότι οι γνωστές Alt μάρκες έγιναν πιο ακριβές τα τελευταία χρόνια και ότι με τα ίδια χρήματα παίρνεις συχνά καλύτερη ποιότητα σε λιγότερο γνωστά labels.

Αυτό συμφωνεί με αυτό που ξέρουμε από την ιστορία της σκηνής. Το Emo χρησιμοποίησε πάντα μάρκες, αλλά δεν τις λάτρεψε ποτέ. Η σκηνή τιμά αυτόν που κάνει πολλά από λίγα, όχι αυτόν που αδειάζει το πιο ακριβό κατάστημα. Ένα ειλικρινές outfit με ένα καθαρό statement κομμάτι επαινείται σε κάθε ένα από αυτά τα threads πιο πολύ από ένα πλήρες outfit μαρκών.

Ακριβώς αυτή την αρχή δείχνει το κλιπ: κανένα μεγάλο label, αλλά στρώσεις, υφή και μια καθαρή σκοτεινή γραμμή. Όποιος παίρνει τις συμβουλές του Reddit στα σοβαρά, καταλήγει αυτόματα σε αυτή την προσέγγιση.

Η καλύτερη Emo μάρκα δεν υπάρχει, αλλά υπάρχουν καθαρά κριτήρια με τα οποία αναγνωρίζεις καλά labels. Το ύφασμα πρέπει να αντέχει τη χρήση, γιατί τα Emo ρούχα φοριούνται πολύ και σκληρά. Η κοπή πρέπει να πετυχαίνει την τυπική σιλουέτα, δηλαδή εφαρμοστή πάνω ή με καθαρή γραμμή κάτω. Και οι λεπτομέρειες, τρουκς, καδένες, prints, πρέπει να κάθονται σταθερά αντί να είναι μόνο κολλημένες. Στην αγορά συμβαίνουν συνεχώς τα ίδια λάθη.

Ο αντίθετος κανόνας είναι απλός: αγόρασε φόρμες, όχι ονόματα. Μια μάρκα είναι καλή όταν τα κομμάτια της μετά από δύο χρόνια χρήσης δείχνουν ακόμα καλύτερα από την πρώτη μέρα. Αυτό ισχύει για παλιά labels όσο και για νέα.

Στα αξεσουάρ αυτή η αρχή δοκιμάζεται πιο εύκολα. Μια ζώνη με αληθινό μέταλλο, ένα καπέλο με σταθερό ύφασμα, μια καδένα που δεν μαυρίζει μετά από δύο εβδομάδες. Τα μικρά κομμάτια κρίνουν συχνά αν ένα outfit δείχνει Emo ή στολή.

Μία μόνο καλή ζώνη αντικαθιστά τρεις φθηνές ταινίες με τρουκς. Βασίσου σε ένα ή δύο μικρά κομμάτια που κρατούν, και άσε το υπόλοιπο outfit ήσυχο.

Όποιος θέλει να καταλάβει το Emo στιλ από τη βάση, από τις ρίζες στο Hardcore μέχρι το σημερινό revival, βρίσκει στον οδηγό όλη την ιστορία. Αυτό το άρθρο είναι το κεφάλαιο των μαρκών του.

Για τη Gen Z το Emo δεν είναι revival μιας ξένης νεότητας, αλλά ένα δομικό στοιχείο μεταξύ πολλών. Το look ανακατεύεται με Grunge, Y2K, Goth και Opium, και αντίστοιχα ευρύ είναι το φάσμα των μαρκών. Αντί για ένα μόνο κατάστημα εμπορικού υπάρχουν εκατοντάδες labels που βρίσκονται μέσω κοινωνικών δικτύων. Η μάρκα που μετράει τώρα είναι συχνά αυτή που εμφανίστηκε στο τελευταίο κλιπ.

Ταυτόχρονα η Gen Z είναι σαφώς πιο κριτική όσον αφορά τα labels. Η βιωσιμότητα, τα μεταχειρισμένα και το ερώτημα αν μια μάρκα καταλαβαίνει πραγματικά τη σκηνή παίζουν μεγαλύτερο ρόλο από τη γενιά πριν. Ένα κομμάτι πρέπει να μοιάζει αληθινό. Γι' αυτό τα παλιά labels μουσικών και τα αληθινά vintage ευρήματα έχουν ξανά ζήτηση, ενώ το καθαρό εμπόρευμα του εμπορικού μάλλον αντιμετωπίζεται με χαμόγελο.

Για μας σημαίνει: δεν πουλάμε Emo νοσταλγία, αλλά κομμάτια που μεταφράζουν την ίδια στάση σε ένα σκοτεινό σήμερα. Εφαρμοστά tees με πατίνα, φαρδιά ή στενά παντελόνια με hardware, μπουφάν ως καθαρή πιο πάνω στρώση. Limited drops, no restocks. Όποιος χτίζει σήμερα ένα Emo look, συνδυάζει τέτοια κομμάτια με Vans, ένα αληθινό μπλουζάκι συγκροτήματος και ένα εύρημα από το παζάρι. Περισσότερα δεν χρειάζονται.

Τις ερωτήσεις που εμφανίζονται συνεχώς στις Emo μάρκες τις απαντήσαμε εδώ σύντομα και άμεσα, ώστε στην επόμενη αγορά να ξέρεις πού στέκεσαι.

Στο τέλος οι Emo μάρκες είναι λιγότερο λίστα αγορών και πιο πολύ χάρτης. Δείχνουν από πού έρχεται το look και ποιες φόρμες το κρατούν. Όποιος ξέρει αυτές τις φόρμες, μπορεί να κινείται ελεύθερα, με ετικέτα ή χωρίς.