Emo Fashion Brands: Emo görünümünün arkasındaki markalar

2006, alışveriş merkezinde bir cumartesi. Siyah cepheli tek dükkânın önünde aynı kâkülle ve farklı grup tişörtleriyle beş kişi duruyor. İçeride, dışarıda kimsenin bilmediği bir albüm çalıyor. Kasada zımbalı kemerler, ter bantları ve rozetler var, duvarda zincirli ekose pantolonlar asılı. Buradan çıkan moda taşımıyor. Bir kimlik taşıyor ve etiketinde sıradaki herkesin tanıdığı bir isim yazıyor.

Emo Fashion Brands, 2000'lerden bu yana emo görünümünü kıyafetle besleyen etiketler, dükkânlar ve grup markalarıdır: Hot Topic ve Tripp NYC gibi alışveriş merkezi zincirlerinden Drop Dead ve Atticus gibi müzisyen etiketlerine, Killstar ve Disturbia gibi bugünün alt markalarına kadar. Buna Vans, Converse ve Dickies basic'leri eklenir. Stilin kendisini emo moda kılavuzumuz anlatıyor, burada arkasındaki isimler konuşuluyor.

Markaları tek tek ele almadan önce, neden özellikle emo'nun isimlere bu kadar bağlı olduğuna bakmak değerli. Çok az altkültür kıyafetini belirli dükkânlar, gruplar ve etiketler üzerinden bu kadar tutarlı tanımladı ve çok azı sonradan bu görünümün o etiketler olmadan da aynı şekilde işlediğini bu kadar net gösterdi.

Emo müzik olarak başladı, moda olarak değil. 80'lerde ve 90'larda sahne, ikinci el dükkânda ne asılıysa onu taşıdı: hırkalar, solmuş kot pantolonlar, konserden grup tişörtleri. Marka isimleri rol oynamadı, tam tersine. Logo taşıyan şüpheli görünüyordu. Ses 2000'lerin başında listelere kayınca bir pazar oluştu ve pazarla birlikte markalar geldi.

Değişim hızlı oldu. My Chemical Romance, Fall Out Boy ya da Taking Back Sunday gibi gruplar birden müzik televizyonunda çalmaya başladı ve onlarla birlikte çok somut bir görüntü çocuk odalarına girdi: dar siyah kot, sıkı grup tişörtleri, zımbalı kemerler, ekose desen, bir gözü kapatan yan ayrım. Bu görüntü kopyalanabilirdi. Ve kopyalanabilen satılabilir.

Böylece soru kaydı. Önceden hangi grubu dinlediğin sayılıyordu. Artık ayrıca eşyalarını nereden aldığın da sayılıyordu. Dükkân aidiyetin parçası oldu, etiket tanınma işareti oldu. Belirli bir grup markasından bir tişört her ifadeden daha çok şey söylüyordu, çünkü arkasındaki müziği bildiğini gösteriyordu. Emo markaları tam bu mantıktan hareketle bugüne kadar sıralanabiliyor: müziğe yakınlığa göre.

Üç dalga üst üste biniyor, ama her birinin kendi karakteri var. Alışveriş merkezi dükkânları görünümü ulaşılabilir kıldı. Grup etiketleri onu inandırıcı kıldı. Bugünün alt markaları onu uluslararası ve online sipariş edilebilir kılıyor. Emoların hangi markaları taşıdığını anlamak isteyen üçünü de bilmek zorunda.

Dürüst cevap: emolar sanıldığından daha az marka taşıyor, ama o azı çok tutarlı seçilmiş. Altta neredeyse her zaman Vans ya da Converse var, çoğu zaman tamamen eskimiş, bazen keçeli kalemle boyanmış. Pantolon dar siyah bir kot ya da bir Dickies, sonraları Tripp NYC'nin zincirli ve kayışlı bondage pantolonu. Üstte bir grup tişörtü oturuyor, merch standından ya da Hot Topic'ten alınmış, üzerinde fermuarlı bir hoodie.

Buna müzisyen etiketleri eklenir. Bring Me the Horizon solisti Oli Sykes'ın Sheffield'da kurduğu Drop Dead, karanlık mizahlı renkli, çizgi roman benzeri baskıları temsil ediyordu. Blink-182 çevresinden Tom DeLonge ve Mark Hoppus'un etiketi Atticus, net pop-punk göndermeli hoodie ve tişörtler verdi. Davulcu Travis Barker'ın Famous Stars and Straps'i kemer tokalarını ve şapkaları sahneye taşıdı. Böyle parçalar taşıyan sadece zevk değil, bilgi gösteriyordu.

Aksesuarlarda marka çoğu zaman önemsizdi, biçim ise değil. Zımbalı kemerler, ter bantları, omuz çantasında rozetler, pantolonda zincirler. Bu parçaların çoğu aynı alışveriş merkezi dükkânlarından ya da bit pazarından geliyordu ve az sayıda net etiketle çok sayıda isimsiz parçanın bu karışımı emo görünümünü bugüne kadar oluşturuyor. Marka sinyaldi, hiçbir zaman zorunluluk değil.

Arkasındaki örüntü basit. Bir marka müziğe ne kadar yakınsa o kadar inandırıcı sayılıyordu. Ne kadar uzaksa o kadar güçlü biçimde alışveriş merkezi üniformasına dönüşüyordu. Bu gerilim emo markalarının tüm tarihi boyunca sürüyor ve bazı isimlerin bugüne kadar neden saygı gördüğünü, bazılarının neden sadece nostalji olarak çıktığını açıklıyor.

Hot Topic, 2000'lerde kimsenin yanından geçemediği isim. Zincir 80'lerin sonunda Kaliforniya'da başladı ve yüksek sesli, siyah ve müziğe bağlı olan her şeyin uğrak yeri oldu. Grup tişörtleri, rozetler, zımbalı kemerler, çizgili kolluklar ve makyaj orada yan yana duruyordu. Birçok genç için Hot Topic, emo'nun sahne sırrı gibi değil raf gibi göründüğü ilk yerdi.

New Yorklu bir etiket olan Tripp NYC ikinci tanınma işaretini verdi: pantolonu. Kayışlı, D-halkalı, zincirli ve fermuarlı geniş ya da dar kesimler, punk ile goth arasında bir yerde. Emo ve scene dalgasında bu pantolonlar, sade bir grup tişörtünü anında yükselten statement parçası oldu. Tripp pantolonu taşıyanın üstte fazlasına ihtiyacı yoktu.

Yanında aynı dükkânlarda asılı duran bir dizi küçük isim vardı. Kaliforniyalı Iron Fist kuru kafalara ve çizgi roman grafiklerine oynadı. Glamour Kills pop-punk köşesinden geldi ve konserlerde mevcuttu. Avril Lavigne'in etiketi Abbey Dawn ekose, yıldız ve pembeyi kız bölümüne taşıdı. Aslında siyah kedili bir çizgi roman figürü olan Emily the Strange çantalara, tişörtlere ve kalem kutularına indi.

Bu dönemi belirleyen şey ulaşılabilirliği. İlk kez bir plak dükkânını ya da bir bodrum kulübünü tanımadan emo satın alınabiliyordu. Bu aynı anda hem başarısı hem de sorunuydu. Görünüm erişilebilir oldu, ama aynı zamanda değiştirilebilir. Tam bu yüzden sahne bugüne kadar merch masasından gelen tişörtle alışveriş merkezinden gelen tişörtü ayırıyor, ikisi belki aynı grubu gösterse bile.

Bu markaların gündelik hayatta nasıl birleştirildiğini anlamak isteyen, uygun kombinleri on yıl yazısında buluyor. Buradaki etiketler tedarikçiler, oradaki kombinler uygulama.

En inandırıcı emo markaları doğrudan gruplardan geldi. Bu mantıklı, çünkü sahne endüstri kokan her şeye güvenmiyordu. Bir müzisyenin kendi kurduğu bir etiket ise plağın uzantısı gibi hissettiriyordu. Moda satın alınmıyordu, zaten dinlenen biri destekleniyordu.

Drop Dead en bilinen örnek. Oli Sykes etiketi 2000'lerin ortasında Sheffield'da başlattı ve baskılar hemen dikkat çekti: parlak renkler, canavarlar, cartoon estetiği, bilinçli olarak morbid bir alt tonla karışık. Bu, emo'nun daha renkli ve daha yüksek sesli olduğu scene fazına tam oturdu. Drop Dead, ton karanlık kaldığı sürece emo'nun sadece siyah olması gerekmediğini gösterdi.

Atticus pop-punk tarafına aitti. Tom DeLonge ve Mark Hoppus etiketi 2000'lerin başında kurdu, parçalar goth'tan çok skate'ti: küçük, net grafiklerle hoodie'ler, tişörtler, şapkalar. DeLonge ayrıca skate silüetlerini karanlık, sade renklerle birleştiren bir ayakkabı markası olan Macbeth'in arkasındaydı. Travis Barker'ın Famous Stars and Straps'i Blink-182 çevresinden gelen üçlüyü tamamladı.

Ve sonra klasik anlamda marka olmayan bir şey vardı: grup merch'i. Birçok emo için konserden alınan tişört her etiketten daha önemliydi. Orada olunduğunun kanıtıydı. Çoğu zaman sıkı dursun diye küçük alınıyordu, çoğu zaman baskı çatlayana kadar taşınıyordu. Bu merch düşüncesi bugüne kadar her dürüst emo kombinin çekirdeği ve özellikle üst parçaların neden görünümü taşıdığını açıklıyor.

Bugün 2006'dan orijinal bir grup tişörtü bulamıyorsan, aynı etkiye sahip bir üst parça al: sıkı kesim, karanlık, görünür kullanım izleriyle ya da kıran bir detayla. Marka burada ikincil, parçanın duruşu değil.

Salt bir isim listesi az yardım ediyor, çünkü emo markaları çok farklı görevleri yerine getiriyor. Bazıları pantolonu veriyor, bazıları sadece ayakkabıyı, bazıları doğru sahneye ait olma duygusunu. Emo Fashion Brands List'i role göre sıralamak daha anlamlı. O zaman kendi dolabındaki hangi boşluğu hangi tür markanın doldurduğunu hızlıca görüyorsun.

Liste ayrıca iyi bir emo görünümünün neden nadiren tek bir markadan oluştuğunu da gösteriyor. Tamamen bir etiketten gelen bir kombin hızla katalogdan çıkmış gibi görünüyor. Bir statement parçası, dürüst basic'ler ve isimsiz bir buluntunun karışımı, sahnede eskiden beri işleyen şey.

Pratikte bu şu demek: biçimin sayıldığı yere yatırım yap, yani pantolon ve monta. Yıpranmanın görünüme dahil olduğu yerde tasarruf et, yani ayakkabı ve tişörtlerde. Ve aksesuarları etiketsiz bırak, çünkü zımbalı bir kemer iki yıl taşındıktan sonra her markada aynı iyi görünüyor.

2010 civarında büyük emo dalgasının bitişinden sonra eski isimlerin çoğu gözden kayboldu. Bazı etiketler kapatıldı, bazıları satıldı ya da yeniden kuruldu. Boşluğa, online büyüyen ve emo'yu artık yalıtılmış biçimde değil goth, grunge, punk ve witchy estetiğinden oluşan daha geniş bir yelpazenin parçası olarak besleyen alt markalar girdi.

Büyük Britanya'dan Killstar okült motifleri, pentagramları ve karanlık basic'leri temsil ediyor, emo'dan çok goth, ama kitlede büyük kesişimle. Yine İngiliz olan Disturbia grafik baskılara, sloganlara ve Drop Dead dönemini hatırlatan hafif ironik bir duruşa oynuyor. Çin'den Punk Rave, modern fast fashion'dan çok eski Tripp mantığına yakın olan tokalı, kayışlı ve katmanlı özenli kesimler veriyor.

Değişen şey yer. Emo markaları bugün artık alışveriş merkezindeki tek bir dükkânda asılı değil, online dükkânlarda, sosyal medya akışlarında ve ikinci el uygulamalarında. Bu sahneyi daha büyük ve daha uluslararası yapıyor, ama aynı zamanda daha dağınık. Eskiden cumartesi nereye gideceğini bilen bugün hepsi birbirine benzeyen onlarca etiket arasında kaydırıyor.

Tam bu dağınıklık kesimi isimden daha önemli yapıyor. Yeni nesil doğru etiketi daha az arıyor, doğru parçayı arıyor: doğru dökümlü pantolon, doğru detaylı üst parça. Biz de tam orada başlıyoruz. Fūga klasik anlamda bir emo markası değil, ama Gothic ve Opium parçalarımız emo görünümünün ihtiyaç duyduğu aynı biçimleri besliyor.

Emo cinsiyet açısından başından beri en geçirgen altkültürlerden biriydi. Erkekler eyeliner ve kadın bölümünden dar kot taşıdı, kızlar erkek bedeninde grup tişörtleri ve Converse taşıdı. Buna rağmen bir tarafa daha güçlü seslenen markalar vardı. 2000'lerin Women Emo Fashion Brands'inde Abbey Dawn, Iron Fist ve Emily the Strange öne çıkıyordu: ekose, kuru kafa, yıldız, çizgili külotlu çoraplar, zincirli kısa etekler.

Bugün Killstar ve Disturbia gibi etiketler elbiseler, etekler, korse detayları ve Demonia gibi markalardan platform ayakkabılarla güçlü biçimde kadın bir kitleyi besliyor. Erkekler için görünüm daha çok skate ve grup etiketleri üzerinden gidiyordu ve gidiyor: Atticus, Famous Stars and Straps, Dickies, Vans. Fark markada değil, kesimde. Aynı dar siyah pantolon ikisi için de işliyor.

Kendin için alışveriş yapıyorsan iki bölüme de bakmak değerli. En iyi emo parçalarının çoğu diğer tarafta asılı, çünkü oradaki kesim daha dar, daha geniş ya da daha uzun. 2000'lerde böyleydi ve bugün de farklı değil.

Emo markalarını geleneksel olarak iki komşuyla paylaşıyor: punk ve goth. Punklar Dr. Martens, deri montlar, ekose pantolonlar ve çoğu zaman kendi diktikleri grup yamaları taşıdı. Markalar orada emo'dakinden daha da küçük bir rol oynadı, çünkü do-it-yourself duruşun parçasıydı. Punk bir marka taşıdığında bu çoğunlukla basitçe dayanan bir ayakkabı ya da bir monttu.

Gothlar daha çok özenli kesimli, kadife, dantel ve bağcıklı uzmanlaşmış etiketlere, sonraları Killstar ya da Punk Rave gibi online alt markalara uzandı. Demonia ve New Rock'ın platform botları sabit büyüklükler oldu. Emo iki taraftan da bir şey aldı: punk'tan zımbaları ve tavrı, goth'tan siyahı ve melankoliyi. Tam bu yüzden birçok isim üç sahnede de çıkıyor.

Mall Goth ile emo arasındaki örtüşme özellikle büyük, çünkü ikisi de aynı dükkânlardan geldi. Aynı dönemin goth tarafını anlamak isteyen uygun marka haritasını orada buluyor. Emo için komşuluktan özellikle bir kategori sayılıyor: pantolon.

Kayışlar, zincirler, zımbalar, tokalar. Tripp NYC'de başlayan şey bugüne kadar emo ya da punk görünümüne en hızlı kısa yol. Hardware'li tek bir pantolon sade bir tişörtü tamamen değiştiriyor ve hem dar hem geniş biçimde işliyor.

Böyle parçaları sakin bir üst parçayla birleştir. Pantolon yeterince yüksek sesle konuşuyor ve tam bu kontrast alışveriş merkezi döneminde de en iyi kombinlerin arkasındaki numaraydı.

Eskiden cevap şuydu: alışveriş merkezi dükkânından, merch masasından ve ikinci el dükkânından. Bugün alışveriş belirgin biçimde daha fazla yere dağılıyor. Grup tişörtleri hâlâ en çok konserden ya da resmi grup dükkânından geliyor. Vans, Converse ya da Dickies gibi basic'ler normal ayakkabı ya da workwear ticaretinden alınıyor. Asıl emo parçaları için, yani hardware'li pantolonlar, dar karanlık üst parçalar ve montlar için uzmanlaşmış online dükkânlar en önemli yol oldu.

Buna, 2000'lerden gerçek parçaların çıktığı ikinci el uygulamaları ve bit pazarları eklenir. Orijinal bir Drop Dead tişörtü ya da eski bir Tripp pantolonu orada bazen yeni bir parçadan daha ucuz ve patinayı hemen beraberinde getiriyor. Sabrı olan böylece yeni alınmış gibi değil gerçek tarih gibi görünen bir dolap kuruyor.

Bugün başlayan herkes için belki en önemli çıkarım bu: ait olmak için belirli bir dükkândan alışveriş yapmak zorunda değilsin. Sadece bir parçanın hangi biçime sahip olması gerektiğini bilmen gerekiyor. Bizde emo kategorilerini parçaya göre sıralanmış buluyorsun, böylece kombinin şu anda sahip olduğu boşluğu hedefli biçimde doldurabiliyorsun.

Nereden başladığın önemli değil: en büyük farkı yaratan parçayla başla. Çoğunlukla bu pantolon ya da mont, çünkü ikisi silüeti her tişörtten daha fazla belirliyor.

Emo hiçbir zaman pahalı bir görünüm olmadı ve bugün de olmak zorunda değil. En ucuz kaynak ikinci el olarak kalıyor. Dar siyah kot, ekose gömlek, hoodie ve Converse bit pazarlarında ve uygulamalarda büyük miktarda var, çünkü 2000'ler dalgası bunlardan çok fazla üretti. Orada arayan temeli az parayla buluyor.

İkinci tasarruf kuralı dağılımla ilgili. Basic'leri ucuza al ve bütçeyi görünümü tanımlayan bir ya da iki parçaya harca. İyi bir montu ya da hardware'li bir pantolonu yıllarca taşıyorsun, baskı logolu ucuz bir tişörtü nadiren bir sezondan uzun. Özellikle montlarda kalite değerli, çünkü en üst katmanı oluşturuyorlar ve en çok görülüyorlar.

Bilinen emo markalarına tam olarak benzeyen aşırı ucuz online tekliflerde dikkat gerekiyor. Çoğu zaman ne kumaş ne kesim doğru ve parça ilk yıkamadan sonra dağılıyor. Yanlış etiketli kötü bir kopya yerine iyi dökümlü dürüst isimsiz bir parça daha iyi.

Bu mantıkla 2000'lerin her etiketini yeniden satın almak zorunda kalmadan birkaç adımda emo görünen bir dolap kuruyorsun. Mont burada en uzun kalan parça ve tam orada dikkatli bir bakış değerli.

Montlu bir set üstte ve altta aynı karanlık çizgiyi tek seferde veriyor. Daha fazla kombinasyon istiyorsan parçaları tek tek taşı, görünümün kapalı durması gerekiyorsa birlikte.

Reddit'te Emo Fashion Brands arayan alt moda forumlarındaki uzun başlıklara düşüyor ve cevaplar neredeyse her zaman aynı örüntüyü izliyor. Birinci: önce ikinci el. İkinci: grup tişörtlerini doğrudan gruptan al. Üçüncü: temel donanım olarak Vans, Converse ve Dickies. Ancak ondan sonra Tripp NYC, Killstar, Disturbia ya da Punk Rave gibi asıl etiket isimleri düşüyor.

Topluluğun aşırı marka odağına ne kadar sık uyardığı dikkat çekici. Çoğu en iyi parçalarını etiketsiz bulduklarını yazıyor, thrift dükkânında, büyük kardeşlerin dolabında ya da kendileri değiştirerek. Diğerleri bilinen alt markaların son yıllarda pahalandığını ve aynı parayla çoğu zaman daha az bilinen etiketlerde daha iyi kalite alındığını vurguluyor.

Bu, sahnenin tarihinden bildiğimizle örtüşüyor. Emo markaları her zaman kullandı, ama hiçbir zaman tanrılaştırmadı. Sahne azdan çok yaratanı kutluyor, en pahalı dükkânı boşaltanı değil. Net bir statement parçasıyla dürüst bir kombin bu başlıkların her birinde komple marka kombininden daha çok övülüyor.

Klip tam bu ilkeyi gösteriyor: büyük bir etiket değil, katmanlar, doku ve net bir karanlık çizgi. Reddit tavsiyelerini ciddiye alan otomatik olarak bu yaklaşıma varıyor.

En iyi emo markası yok, ama iyi etiketleri tanıdığın net ölçütler var. Kumaş taşınmaya dayanmak zorunda, çünkü emo kıyafeti uzun ve sert taşınıyor. Kesim tipik silüeti tutmak zorunda, yani üstte dar ya da altta net çizgili. Ve detaylar, zımbalar, zincirler, baskılar, sadece yapıştırılmış olmak yerine sağlam oturmak zorunda. Alışverişte sürekli aynı hatalar oluyor.

Karşı kural basit: isim değil biçim al. Bir marka, parçaları iki yıl taşındıktan sonra ilk günden daha iyi görünüyorsa iyidir. Bu eski etiketler için de yeniler için de geçerli.

Aksesuarlarda bu ilkeyi test etmek en kolay. Gerçek metalli bir kemer, sağlam kumaşlı bir şapka, iki hafta sonra kararmayan bir zincir. Küçük parçalar bir kombinin emo mu kostüm mü göründüğüne çoğu zaman karar veriyor.

Tek iyi bir kemer üç ucuz zımbalı bandın yerini alıyor. Dayanan bir ya da iki küçük parçaya oyna ve kombinin gerisini sakin bırak.

Emo stilini temelden anlamak isteyen, hardcore'daki köklerden bugünün revival'ına kadar tüm tarihi kılavuzda buluyor. Bu yazı onun marka bölümü.

Gen Z için emo yabancı bir gençliğin revival'ı değil, birçok yapı taşından biri. Görünüm Grunge, Y2K, Goth ve Opium ile karışıyor ve marka yelpazesi buna uygun biçimde geniş. Tek bir alışveriş merkezi dükkânı yerine sosyal medya üzerinden bulunan yüzlerce etiket var. Şu anda sayılan marka çoğu zaman son klipte çıkan marka.

Aynı zamanda Gen Z etiketler konusunda belirgin biçimde daha eleştirel. Sürdürülebilirlik, ikinci el ve bir markanın sahneyi gerçekten anlayıp anlamadığı sorusu önceki nesilden daha büyük bir rol oynuyor. Bir parça gerçek hissettirmek zorunda. Bu yüzden eski müzisyen etiketleri ve gerçek vintage buluntuları yeniden talep görüyor, salt alışveriş merkezi malına ise daha çok gülünüyor.

Bizim için bu şu demek: emo nostaljisi satmıyoruz, aynı duruşu karanlık bir bugüne çeviren parçalar satıyoruz. Patinalı sıkı tee'ler, hardware'li geniş ya da dar pantolonlar, net en üst katman olarak montlar. Limited drops, no restocks. Bugün bir emo görünümü kuran böyle parçaları Vans, gerçek bir grup tişörtü ve bit pazarından bir buluntuyla birleştiriyor. Daha fazlası gerekmiyor.

Emo markalarında sürekli çıkan soruları burada kısa ve doğrudan yanıtladık, böylece bir sonraki alışverişte nerede durduğunu biliyorsun.

Sonunda emo markaları bir alışveriş listesinden çok bir harita. Görünümün nereden geldiğini ve hangi biçimlerin onu taşıdığını gösteriyorlar. Bu biçimleri bilen, etiketle ya da etiketsiz özgürce hareket edebiliyor.